Magmaneho papunta sa Hintuang Michi-no-Eki Yūhi Park Hamada Sa kabila ng Hamada Marine Ōhashi, palubog na ang araw

Sa huling bahagi ng Setyembre, naglakbay ako nang pakanluran sa baybayin ng San'in sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Mula Ariake, dumaan ako sa expressway hanggang sa panig ng Dagat ng Japan; mula roon, araw-araw akong nagpatuloy nang paunti-unti pakanluran habang nasa kanan ko ang dagat. Papunta ako ngayon sa tutuluyan ko para sa ikaapat na gabi ng biyahe, at pinili kong huminto sa Hintuang Michi-no-Eki Yūhi Park Hamada para manood ng paglubog ng araw. Akala ko, dahil may salitang yūhi sa pangalan ng hintuan, matatanaw ko ang araw na lulubog sa kabila ng daungan.

Tinahak ko ang Hamada Bypass ng National Route 9 at pumasok sa paradahan ng hintuang Michi-no-Eki. Pagkababa ko ng kotse, naglakad ako papunta sa parke sa may dagat. May walkway at tanawan sa bahaging iyon, at habang naglalakad ako ay unti-unting bumubukas ang tanawin ng daungan. Bahagyang umumbok sa ihip ng hangin ang cardigan sa ibabaw ng bestidang may disenyong bulaklak. Huminto ako sa lugar na tanaw na ang kabila ng bakod na kahoy; naglalaro sa ibabaw ng daungan ang liwanag ng papalubog na araw.

Nasa harap ko ang Hamada Marine Ōhashi, na tumatawid sa daungan. Mula sa mataas na tore nito, nakabuka ang maraming maninipis na kable. Sinundan ko ng tingin ang bawat linya mula sa tuktok ng tore hanggang sa dulo ng tulay. Nagsaliksik ako bago pumunta at nalaman kong itinayo ito sa ibabaw ng Hamada Fishing Port noong 1999, may habang 305m, at itinatampok bilang sagisag ng Hamada, na kilala bilang lungsod ng pangingisda. Nang maalala ko iyon, bigla kong nakita ang tulay na tila may ipagmamalaki.

Medyo nagutom ako, kaya kinuha ko ang akaten na dala ko. Hawak ko sa kaliwang kamay ang paper tray, at inilapit ko sa bibig ang isang piraso sa kanang kamay ko. Pagkakagat ko, malutong ang labas at malambot na makunat ang loob. Sinundan iyon ng maanghang na sipa ng sili, at napangiti ako. Ginagawa ang kilalang pagkaing ito sa Hamada sa pamamagitan ng paghalo ng sili sa giniling na isda, pagbabalot dito sa mumo ng tinapay at pagprito. Dahil sa anghang, gusto ko agad kumuha ng isa pang piraso.

Matapos kong lunukin ang akaten at magtaas ng tingin, mas mahaba na ang guhit ng liwanag sa tubig kaysa kanina. Bumaba na pala nang paunti-unti ang araw habang kumakain ako. Hinulaan ko kung saang banda ng isla ito lulubog, pinagtabi ang dalawang daliri ko at itinapat sa pagitan ng araw at isla. Kasinlaki ng dalawang daliri ang puwang noon; nang muli akong tumingin matapos pagmasdan ang tulay, kasinlaki na lang ito ng isang daliri.

Nang mapalapit ang araw sa isla, lumipat ako sa gazebo ng Yūhi Park sa likod ng hintuang Michi-no-Eki at naupo sa bangko. Mula sa ilalim ng bubong, mas mababa ang puwesto ko rito kaysa sa tanawan; tila umaabot hanggang sa paanan ko ang liwanag sa tubig. Isinara ko ang cardigan ko at nagpasyang kainin ang huling piraso ng akaten kapag tumapat na ang araw sa isla.

Habang naghihintay, naalala ko ang impormasyong nabasa ko tungkol sa hintuang Michi-no-Eki. May restawrang Hapones daw sa ikalawang palapag na naghahain ng lamang-dagat mula sa Hamada Fishing Port, at mayroon ding food court sa unang palapag. Ngayong araw, pinili ko ang dala kong akaten. Sa susunod na mapadaan ako sa Hamada, gusto kong mananghalian muna ng isdang galing sa daungan, saka hintayin ang paglubog ng araw dito sa bangkong ito.

Kasabay ng paglubog ng araw sa likod ng isla, kinain ko ang huling piraso. Tinupi ko ang tray at bumalik sa paradahan. Nagsisimula nang dumilim ang tubig sa daungan, at ang mga guhit na lang ng tulay ang nanatiling malinaw. Ang tutuluyan ko ngayong gabi ay kaunti pang pakanluran mula rito. Binuksan ko ang mga ilaw, hinawakan nang mahigpit ang manibela gamit ang dalawang kamay at nagmaneho pakanluran sa National Route 9.