Unazuki Onsen Maglakad habang tanaw ang bundok na makulay sa taglagas, saka tumikim ng matamis sa bayan ng onsen

Gusto kong maglakad sa tabi ng bangin sa Unazuki habang nagkukulay ang mga bundok, saka magbabad sa onsen sa bayan pagsapit ng gabi. Para sa 1-gabing biyahe, nagmaneho ako mula Ariake sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Mula sa kalsadang kahilera ng Kurobe River, pumasok ako sa bayan ng onsen at ipinarada ang kotse sa paradahan malapit sa Unazuki Station, na may puwesto para sa mga 350 sasakyan. Pagtingala ko, bundok na agad ang nasa likod ng istasyon. Umaabot sa buong dalisdis ang mga punong naninilaw, at napakalapit ng mga ito sa mga gusali. Ibang-iba ang tanawin mula roon kumpara sa karaniwang paradahan sa siyudad.

Habang may oras pa bago ako pumunta sa tuluyan, dumaan muna ako sa landas ng Yamabiko-yūhodō. Sinundan ko ang dating riles ng torokko mula sa istasyon papunta sa dam. Mas dama ko rito ang lapit ng ilog kaysa noong nasa bayan ako ng onsen.

Pagdating ko sa Lumang Yamabiko Bridge, huminto ako at nakita ko rin sa kabilang panig ang Bagong Yamabiko Bridge na kulay pula. Iisa ang ilog na tinatawid ng dalawang tulay, pero magkatabi ang tulay na nilalakad ko at ang tulay na dinaraanan ng tren. Kumuha muna ako ng litrato, saka naghintay sandali sa tabi ng barandilya dahil gusto ko ring mapanood ang tren habang tumatawid. Ayon sa nabasa kong paliwanag, tinawag itong Yamabiko Bridge dahil umaalingawngaw sa bayan ng onsen ang tunog ng tren, gaya ng alingawngaw sa bundok. Napaisip ako kung maririnig ko rin iyon kapag nakinig nang mabuti, kaya ilang saglit akong nanahimik sa tulay at nakinig.

Pagkatawid ko sa Lumang Yamabiko Bridge, tunnel na ang sumunod. Malamig ang loob nito, at sa labasan ay may tanawang nakaharap sa Unazuki Dam. Mula sa dilim ng tunnel, bigla akong lumabas sa maliwanag na lugar at sabay-sabay bumungad sa akin ang dam at mga bundok na makulay sa taglagas. Napabulalas ako ng “Wow!”

Sabi raw, may dugtong ang landas sa karaniwang kalsada sa dulo, at nagpapatuloy pa ito papunta sa Unazuki Lake at Tochi-no-Yu. Ngayong araw, nagpasya akong bumalik pagkakita sa dam. Habang binabaybay ko ang dinaanan ko pauwi, ilang ulit kong tiningnan sa litrato sa cellphone kung gaano kaliwanag ang labasan ng tunnel.

Pagbalik ko sa bayan ng onsen, pinili ko ang Omokage, ang kilalang matamis ng Fukutaya Confectionery. Bumalik ako sa kotse, inayos ang manggas ng beige kong amerikana, at binuksan ang balot. May malambot na gyūhi (rice cake) at koshian na pastang matamis na azuki sa loob ng manipis na wafer na mapusyaw na pula at puti. Sayang namang ubusin ito sa isang kagat, kaya kinagat ko nang paunti-unti mula sa gilid. Sabi raw, ginaya sa bulaklak ng shakunage sa Kurobe Gorge ang hugis ng Omokage. Nakatanggap na rin daw ito ng Gawad ng Punong Ministro sa Pambansang Eksibisyon ng mga Kendi. Nang marinig ko iyon, pati hugis ng balat na pula at puti ay nagmukhang mga talulot sa paningin ko.

Habang kinakagat ko ang matamis, napapatingala ako sa bundok. Ayon sa nabasa ko sa isang gabay-pangturismo, dating talampas na may kakahuyan ng mga punong peach ang paligid ng Unazuki, at tinatawag itong Momohara. Mga bundok na makulay sa taglagas at bayan ng onsen ang makikita rito ngayon—mahirap isipin na dati’y malawak ang kakahuyan ng mga punong peach dito. Mula lang sa pangalan ng bayan, hindi mahihinuha ang dating tanawin dito. Nang malaman ko iyon, palinga-linga akong tumingin sa paahong daan sa tapat ng istasyon.

Habang pumipili ako ng mga litratong ipadadala sa kaibigan kong kasama sa mga biyahe, naisip ko tuloy na kunan din ang sandaling kumakain ako ng matamis. Hindi lang tanawin ang gusto kong itabi sa alaala; gusto kong maiuwi rin sa litrato ang munting pahingang ito sa biyahe. Kumuha ako ng isang litrato habang hawak ang Omokage, saka naghanda para pumunta sa tuluyan. Ngayong gabi, gusto kong painitin nang husto sa onsen ang mga binting napagod sa paglalakad.