Hapon sa talampas ng Tonomine, kung saan dumaraan ang hangin sa mga uhay ng susuki Iisang burol lang ang tinitingnan ko, pero bawat ihip ng hangin, nag-iiba ang tanawin

Ipinatong ko ang kamay sa bakod na kahoy sa Talampas ng Tonomine noong hapon ng Oktubre. Nasa mismong kabila nito ang malawak na damuhan ng susuki, at umaabot iyon hanggang sa ibabaw ng mabababang burol. Dinaanan namin ang bahaging napalilibutan ng mga puno kaya tuwang-tuwa ako nang biglang bumukas ang tanawin sa harap ko. Nakahawak pa rin ako sa bakod habang tinitingnan muna ang malayong tagaytay.

Nang umihip ang hangin, sabay-sabay yumuko ang mga uhay na malapit sa akin. Kumalat papalayo ang indayog hanggang umabot ito sa itaas ng dalisdis. Nag-iiba kung saang bahagi ng burol tumatama ang liwanag, kaya palipat-lipat ang bahaging maliwanag kahit iisang burol lang iyon. Pinanood ko hanggang humupa ang indayog, pero mula naman sa kanan dumating ang susunod na ihip. Sinundan ko na naman ng tingin kung saan ito papunta.

Habang itinataas ng kaibigan kong babae ang camera, sabi niya, “Kita mo kung paanong dumaan ’yung hangin kanina?” Hindi ko pa rin maalis ang tingin ko sa burol; sumagot akong “Oo,” saka lang humarap sa kanya. Huminto ako sana para kumuha ng litrato, pero mas nakatawag-pansin sa akin ang tanawing nagbabago. Ibinaba rin ng kaibigan ko ang camera at sabay naming minasdan sandali ang dalisdis na iyon.

Bakas sa manggas ng sweater kong may niniting na pattern ang anino ng bakod. Sa bawat galaw ng laylayan ng paldang may disenyong bulaklak, ramdam kong dumaraan ang hangin sa mismong tabi ng kamay ko. Kapag gumagalaw ang mga uhay sa burol sa kabila, saka naman umaabot dito ang hangin. Nakakatuwang maramdaman na magkaugnay pala ang galaw sa malayo at ang hanging dumadampi sa balat ko.

May daan sa gitna ng damuhan, at may mababang platapormang kahoy na tanawan sa unahan nito. Baka mas makita ko nang malapitan ang burol na tinitingnan ko kanina kapag umabot ako roon. Itinuro namin ng kaibigan ko ang direksiyon ng daan at napag-usapang subukan muna ang daanang kahoy. Gusto kong namnamin pareho: ang lawak ng tanawin mula sa harap ng bakod at ang paglalakad sa tabi ng mga damo.

Bago ako nagsimulang maglakad, minsan ko pang minasdan ang burol. Gusto kong balikan ito sa mga litrato, pero gusto ko ring tandaan kung paanong sunod-sunod na umindayog ang mga uhay. Baka pumili tayo ng dango na inihaw sa uling sa Tonomine Shizen Kōryūkan bago umuwi, sabi ko sa kaibigan ko, saka ako lumayo sa bakod. Sa hapon na inilaan ko sa talampas, mas nasabik pa akong maglakad-lakad at magpahinga.