Sa dalisdis ng mga bulaklak, tikim din ng meryenda Sa umaga ng unang bahagi ng Hunyo, dahan-dahang pagmasdan ang burol ng poppy

Isang umaga sa unang bahagi ng tag-araw, nagtungo kami ng kaibigan kong babae sa Tenkū no Poppī. Pinili ko ang mapusyaw na pink na bestidang niniting. Dahil araw iyon ng pamamasyal para makita ang mga bulaklak, sabik na ako habang pumipili pa lang ng isusuot. Ipinarada ko ang kotse at naglakad kami papunta sa lugar. Pagdating namin sa bahaging tanaw ang dalisdis, mula paanan hanggang tuktok ng burol ay sunod-sunod ang mga poppy.

Akala ko'y nasa patag na taniman lang ang mga bulaklak, kaya bago sa akin ang burol na hitik sa poppy. Habang sinusundan ko ng tingin ang mga bulaklak, napansin ko ang malaking punong nakatayo sa tuktok ng burol. Kita ko ang hugis ng bawat bulaklak sa malapit, samantalang sa malayo, tila binabalot nila ang dalisdis. Nakakatuwa ang pagbabago ng tanawin; kahit may kausap akong kaibigan, kusa pa ring bumabalik ang tingin ko sa itaas.

Hawak ko sa dalawang kamay ang supot na papel na pinaglagyan ng miso potato na dinala ko para sa pahinga. Kinagat ko ang pinakaitaas na piraso sa tuhog; kumalat sa bibig ko ang lasa ng patatas at matamis-alat na sarsa ng miso. Gusto ko kasi ang mga bulaklak at meryenda, kaya medyo abala ako. Nang sabihin ko iyon, natawa ang kaibigan ko. Kumagat pa ako nang isa bago magpasyang pagmasdan nang mahinahon ang burol.

Umiindayog sa hangin ang maninipis na tangkay ng mga bulaklak. Bahagya lang ang galaw ng isang tangkay; pero kapag tanaw ko na ang buong dalisdis, kung saan-saan nagbabago ang direksiyon ng mga bulaklak. Nang dumikit ang buhok ko sa balikat ng bestida, isinuksok ko ito sa likod ng tainga at muling tumingin sa malaking puno. Habang pinagmamasdan ko ang malawak na langit, unti-unti ko ring napansin ang tamis ng miso na nanatili sa bibig ko.

Pagkatapos kong ibalot ang tuhog na pinagkainan ko, naglakad-lakad pa kami ng kaibigan ko sa lugar. Paglipat namin sa ibang bahagi, nag-iba ang puwesto ng malaking punong tinatanaw ko, kaya napahinto na naman ako. Sa daan pabalik, hindi dami ng bulaklak ang pinag-usapan namin kundi kung hanggang saan tila nagpapatuloy ang dalisdis. Sa umagang iyon, nakita ko mismo ang hugis ng burol na hindi ko lubos na matandaan sa pagtingin lang sa isang patag na larawan.