Ginzan Onsen Sandaling pahinga sa paliguan ng paa at curry bread

Matapos maglakad sa Ginzan Onsen na nababalutan ng niyebe, umupo ako sa paliguan ng paa sa tabi ng ilog. Nang ilubog ko ang mga paa ko sa tubig, unti-unting uminit ang mga ito. Sarap sa pakiramdam; nang lumuwag ang mga balikat ko, napabuntong-hininga ako nang mas malakas kaysa inaasahan.

May curry bread akong binili sa bayan ng Ginzan Onsen. Hawak ko ang balot habang kumakagat ako. Mainit pa pala ang tinapay, kaya napabuga ako ng hangin. Hindi lang mga paa ko ang uminit, pati bibig ko. Ganito pala kasarap magpahinga sa taglamig.

Gusto ko agad kumagat ulit, pero sa pagkakataong ito, hinipan ko muna nang maayos. Tiningnan ko ang tinapay, tumingala sa ilog, saka binalingan ulit ang tinapay. Gusto kong namnamin kapwa ang tanawin at pagkain, kaya medyo abala ako.

Sa magkabilang pampang ng ilog, tanaw ang mga bahay-panuluyang yari sa kahoy at ang mga ilaw pagsapit ng dapithapon. Kanina, nasilayan ko lang ang tanawin habang naglalakad; ngayong nakaupo na ako, gusto kong isa-isang pagmasdan ang mga bahay-panuluyan. Pinahinga ko muna ang kamay kong may hawak na tinapay, habang nakababad ang mga paa ko.

Sa tuwing humihinga ako ng malamig na hangin, mas ramdam ko ang init sa mga paa ko. Umiinit na ang mga ito, sapat para makalakad ulit, pero wala pa rin akong ganang tumayo. Maaari naman akong umuwi, pero gusto ko pang titigan nang kaunti ang ilog at mga bahay-panuluyan.

Pagkaubos ko ng curry bread, maingat kong tinupi nang maliit ang balot. Nakababad pa rin ang mga paa ko. Akala ko, sandali lang akong magpapahinga, pero naging bahagi na rin ng saya ng biyahe ang oras na ginugol ko rito. Kapag naaalala ko ang taglamig sa Ginzan Onsen, siguradong ang init na ito ang unang papasok sa isip ko.