Hamanoura no Tanada Gusto kong pagmasdan ang liwanag sa mga palayan hanggang lumubog ang araw

Bumaba ako ng kotse para tingnan ang Hamanoura no Tanada. Sunod-sunod ang mga palayan pababa sa dagat, at nasasalamin sa tubig ang papalubog na araw. Napabulalas ako ng “Ang ganda!” pero hindi agad ako nakapagsalita.

Pagdating ko sa tanawan, malinaw kong nakita ang hugis ng mga palayan. Hindi sila nakahilera nang tuwid; bawat palayan ay sumusunod sa kurba ng dalisdis. Sa tuwing sinusundan ko ng tingin ang mga pilapil, iba-iba ang kinang ng tubig sa mga palayan. Nakapatong lang ang isang kamay ko sa barandilya habang walang sawang nagmamasid.

Inilabas ko ang cellphone ko para kumuha sana ng litrato bilang alaala. Kasya sa screen ang mga palayan at dagat, pero mas gusto kong pagmasdan ang tanawing nasa harap ko kaya agad akong napatingin dito. Pumunta ako rito para kumuha ng litrato, pero heto ako, nakatayo lang at hindi man lang kumukuha. Napatawa ako nang mahina.

Itinabi ko ang cellphone at ngayon naman, pinagmamasdan ko ang tanawin nang walang hawak. Sumasalamin din sa tubig ng palayan ang liwanag mula sa dagat, at habang palubog ang araw, nag-iiba pati ang kislap nito. Gusto kong balikan at pagmasdan uli ang mga bahaging nakita ko na, kaya hindi dumarating ang sandaling gusto ko nang umuwi.

Akala ko, mas mapapasigaw ako sa tuwa kapag nakakita ng magandang tanawin. Pero dito, mas matagal akong tahimik na nakatingin kaysa nagsasalita. Malakas ang kabog ng dibdib ko, pero hindi ako gumagalaw. Ganito pala ako kapag nakatayo sa harap ng mga palayan sa dapithapon.

Bago tuluyan akong umalis sa tanawan, lumingon pa ako nang isang beses. Hindi lang sa dagat nasasalamin ang papalubog na araw kundi pati sa mga palayan. Tuwang-tuwa ako dahil nakita ko mismo ang tanawing iyon, at hindi pa rin maalis ang ngiti ko habang nasa kotse na ako pauwi.