Nokogiri-yama, Nihon-ji (Jigoku-nozoki) Mula sa tuktok ng bundok sa taglamig, tanaw hanggang sa kabila ng dagat

Nang kumapit ako sa rehas gamit ang dalawang kamay, naramdaman kong malamig ito sa mga daliri ko. Hapon iyon ng Enero sa Jigoku-nozoki ng Nokogiri-yama. Habang naglalakad papunta rito, puro dagat sa malayo ang tinitingnan ko; pagdating ko sa dulo ng bato, sa bangin sa ilalim ko agad napunta ang tingin ko.

Mula sa likod ng rehas, maingat akong sumilip sa ibaba. Tuloy-tuloy ang dalisdis hanggang sa pinakailalim. Hindi ko akalaing ganito kataas ang kinatatayuan ko, kaya napigil ko ang paghinga ko sandali. Akala ko alam ko na ang itsura nito mula sa mga larawan, pero iba ang kaba sa dibdib ko nang makita ko mismo.

Nang itaas ko ang ulo ko, sunod-sunod ang mga bundok sa kabilang panig ng bangin, at sa dulo ng mga iyon ay dagat na. Ah, tanaw pala hanggang ganoon kalayo. Natuon ako sa batong malapit sa akin at muntik ko nang makalimutan ang tanawing pinakahinihintay kong makita.

Nang medyo kumalma na ako, muli kong tiningnan ang tanawin sa kabila ng rehas. Sa abot ng tingin ko, napakalayo ng pinagtagpuan ng mga bundok at dagat. Pakiramdam ko, napakaliit ko sa puwesto kong iyon, at ang kaba ko kanina ay napalitan ng saya dahil nakarating ako rito.

Makalipas ang ilang sandali, napansin kong mariin pala ang pagkakahawak ko. Nagpunta ako rito para pagmasdan ang tanawin, pero parang nakikipagkamay lang ako sa rehas. Niluwagan ko nang kaunti ang mga daliri ko at dahan-dahang minasdan ang dagat hanggang sa kabila nito.

Bago ako umalis, muli akong tumingala. Nandoon pa rin sa parehong lugar ang malalayong bundok at dagat, pero parang mas malapit na sa akin ang mga tanawing iyon kaysa noong una ko silang nakita. Bago tuluyang bumitaw sa rehas, pinagmasdan ko pang mabuti ang lawak ng tanawin para matandaan ko iyon kahit umalis na ako.