Dambana ng Ōarai Isosaki at Kamiiso no Torii Sa pagsikat ng araw sa taglamig, nagpasalamat ako bago pa humiling

Nang makarating ako sa dalampasigan sa umaga, maliwanag na ang langit sa kabila ng torii. Akala ko inaantok pa ako, pero pagkatingin ko sa abot-tanaw, bigla akong nagising. Ginagalaw ko ang mga daliri sa loob ng guwantes habang naghihintay sa pagsikat ng araw at iniisip kung ano kaya ang itsura nito ngayong umaga.

Sa tuwing humahampas ang alon sa bato, may malakas na lagaslas. Akala ko tahimik na pagsikat ng araw ang masisilayan ko, pero hindi tumitigil sa pagkilos ang dagat sa harap ko. Tumingin ako sa langit, sa mga alon, saka ibinalik ang tingin sa torii. Habang ginagawa ko iyon, unti-unting lumalakas ang liwanag.

Nang makita ko ang araw sa kabila ng torii, nagdasal ako nang magkadikit ang mga palad. Bago ako pumunta rito, pinag-isipan ko kung ano ang hihilingin ko, pero ang una kong naisip noon ay, “Salamat at ipinakita mo ito sa akin.” Bigla akong natuwa na pinili kong pumunta rito kahit malamig ang umaga.

Nang huminga ako palabas, naging maputi ang hininga ko at agad naglaho. Napansin kong nakataas pala ang mga balikat ko sa tensiyon, kaya niluwagan ko nang kaunti. Hawak ko na ang cellphone para kumuha ng litrato, pero gusto ko pang magmasid muna, kaya ibinaba ko ang kamay ko.

Sinabi ko sa kaibigan kong babae na ipapadala ko sa kanya ang patunay na gumising ako nang maaga. Mas magandang patunay iyon kaysa tingnan lang ang oras sa orasan. Tuwing tinitingnan ko uli ang litrato ng torii at pagsikat ng araw, natatawa ako sa sarili ko at naiisip kong buti na lang hindi ako napasarap sa tulog.

Pagkatapos masdan ang umaga sa dagat, gusto ko ring maglakad-lakad sa bakuran ng dambana. Dala ko pa rin ang pasasalamat na naramdaman ko kanina. Ngayon naman, balak kong magbigay-galang sa dambana nang maayos. Kung ganito magsisimula ang araw ng taglamig, mukhang mananatiling magaan ang pakiramdam ko hanggang sa pag-uwi.