Ine no Funaya Araw na sumalo ako ng niyebe sa guwantes habang pinagmamasdan ang mga bahay na may silungan ng bangka sa ibabang palapag

Ipinarada ko ang pulang kotse sa paradahan ng Funaya no Sato Park at bumaba. Mula sa mataas na lugar, tanaw ang mga bahay na may silungan ng bangka sa ibabang palapag na nakahanay sa pampang ng Ine Bay. Sinundan ko ng tingin ang mga bubong, saka tumingin sa tubig; mas malawak pala ang tanawin kaysa inakala ko. Kahit naisara ko na ang pinto ng kotse, napahinto pa rin ako roon sandali.

May munting niyebe sa manggas ng coat ko, kaya napatingin ako ulit sa paligid. Itinaas ko ang kamay kong may guwantes, at dumapo naman ang niyebe sa palad ko. Naparito ako para makita ang mga bahay na may silungan ng bangka sa ibabang palapag, pero ngayon iniisip ko kung masasalo ko ang niyebe sa kamay. Alam kong medyo nalilihis na ang atensyon ko, pero gusto ko pang iunat ang kamay ko kahit sandali.

Nang dumapo ang niyebe sa guwantes ko, napatawa ako nang hindi sinasadya. Ramdam ko na ang lamig sa labas, pero nang saluhin ko ito sa palad, saka ko lubos na naramdaman ang taglamig sa paligid ko. Gusto ko pa itong tingnan, kaya inilapit ko ang mukha ko. Parang ang tagal na mula nang seryoso akong nagmasid sa mumunting niyebe.

Pero napansin kong mga kamay ko na lang ang tinitingnan ko, at hindi ko na pala pinagmamasdan ang mga bahay na may silungan ng bangka sa ibabang palapag. Agad akong nag-angat ng mukha, at napasinghap ulit ako nang makitang umaabot hanggang kabilang panig ng look ang tanawin. Tumingin ako sa malalayong bahay na may silungan ng bangka sa ibabang palapag, sa palad ko, saka muling bumalik sa look. Dumadami tuloy ang mga tanawang gusto kong masilip kaya hindi ako makabalik agad sa kotse.

Payapang naghihintay ang pulang kotse sa tabi ko. Iba ang pakiramdam habang nagmamaneho papunta rito kaysa ngayon, habang sumasalo ako ng niyebe. Akala ko gusto ko nang magpatuloy agad, pero ngayon gusto ko pang namnamin ang look na ito. Ibinaba ko ang kamay at dahan-dahang inilibot ang tingin mula sa pampang na may hanay ng mga bahay na may silungan ng bangka sa ibabang palapag hanggang sa tubig sa kabila.

Pagbalik ko sa kotse, wala na ang niyebeng nakita ko kanina sa guwantes ko. Pero hindi ko malilimutan kung paanong napatawa ako nang masalo ko iyon. Pati ang pagtingin ko muna sa palad ko, saka sa look, naging bahagi na ng alaala ko sa araw na ito. Muli kong hinawakan ang manibela, at mas marami na akong gustong ikuwento pag-uwi: tungkol sa mga bahay na may silungan ng bangka sa ibabang palapag at sa niyebe.