บ้านเรือ Ine no Funaya วันที่ยื่นมือรับหิมะบนถุงมือ แล้วมองอ่าวที่เต็มไปด้วยบ้านเรือ

ฉันจอดรถสีแดงไว้ในลานจอดรถของสวน Funaya no Sato แล้วก้าวลงมา พอมองจากจุดสูงก็เห็นบ้านเรือเรียงรายไปตามชายฝั่งของอ่าว Ine ไล่สายตาไปตามแนวหลังคาแล้วมองลงไปที่ผืนน้ำ วิวตรงหน้ากว้างกว่าที่คิดไว้เสียอีก ปิดประตูรถแล้วฉันก็ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่

หิมะเกล็ดเล็กตกลงบนแขนเสื้อโค้ต ฉันเลยหันกลับมามองใกล้ ๆ พอยกมือที่สวมถุงมือหงายขึ้น หิมะก็ร่วงลงบนฝ่ามือคราวนี้ด้วย ทั้งที่ตั้งใจมาดูบ้านเรือแท้ ๆ ตอนนี้ฉันกลับคอยลุ้นว่าหิมะจะตกลงบนมือไหม ฉันรู้ตัวอยู่เหมือนกัน แต่อยากยื่นมือออกไปอีกสักหน่อย

พอหิมะตกลงบนถุงมือ ฉันก็เผลอหัวเราะออกมา ทั้งที่สัมผัสความหนาวจากข้างนอกอยู่แล้ว แต่พอรับหิมะไว้บนฝ่ามือ ฉันกลับรู้สึกชัดขึ้นมาทันทีว่าอยู่ท่ามกลางบรรยากาศของฤดูหนาว ฉันก้มหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ เพราะอยากมองต่ออีกสักหน่อย ไม่ได้ก้มดูเกล็ดหิมะเล็ก ๆ อย่างจริงจังแบบนี้มานานแล้วมั้ง

แต่พอมัวแต่มองมือ ฉันก็เพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้มองบ้านเรืออยู่ เลยรีบเงยหน้าขึ้นแล้วก็ต้องสูดลมหายใจด้วยความทึ่งอีกครั้ง เพราะวิวทอดยาวไปจนถึงอีกฟากของอ่าว ฉันมองบ้านเรือที่อยู่ไกลออกไป แล้วก็มองฝ่ามือ ก่อนจะหันกลับไปมองอ่าวอีกที ยิ่งมองนั่นมองนี่เพิ่ม ก็ยิ่งกลับไปที่รถไม่ค่อยได้สักที

รถสีแดงจอดรอฉันอยู่นิ่ง ๆ ใกล้ ๆ ความรู้สึกตอนขับมาถึงกับตอนยืนรับหิมะตรงนี้ต่างกันลิบลับ ทั้งที่ก่อนหน้านี้อยากรีบเดินทางต่อ ตอนนี้กลับอยากจดจำอ่าวแห่งนี้ไว้อีกสักหน่อย ฉันวางมือลง แล้วค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากแนวชายฝั่งที่มีบ้านเรือเรียงรายไปจนถึงผืนน้ำด้านโน้น

พอกลับมาที่รถแล้วมองถุงมือ หิมะที่ตกลงมาเมื่อครู่ก็ไม่เหลือให้เห็นแล้ว แต่ฉันยังจำได้ดีว่าตอนรับมันไว้ ฉันเผลอยิ้มออกมา แม้แต่จังหวะที่มองฝ่ามือก่อนจะหันไปมองอ่าวอีกครั้ง ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำวันนี้ไปแล้ว พอจับพวงมาลัยให้ถนัดอีกครั้ง ฉันก็มีเรื่องอยากเล่าหลังกลับไปเพิ่มขึ้นมา ทั้งภาพบ้านเรือและเรื่องหิมะ