Tomonoura Tanaw ang daungan, isa pang kagat ng tai chikuwa

Naglakad ako sa kalyeng may hanay ng mga tradisyonal na bahay at nakarating sa daungan ng Tomonoura. Hapon iyon sa huling bahagi ng Abril; pagdating ko sa tabi ng dagat, bumagal pati ang lakad ko. Huminto ako malapit sa batong parol at pinagmasdan ang mga bahay sa kabilang panig ng daungan. Pagliko ko sa daan, ito pala ang naghihintay sa akin.

Sa likod ng mga bahay, sunod-sunod ang kabundukan; sa harap naman, malawak ang tubig ng daungan. Habang pinagmamasdan ko ang mga alon, naisip kong balikan ang makikitid na kalsadang napansin ko kanina. Magpapahinga muna ako rito. Umupo ako sa batong gilid ng pampang saka binuksan ang balot ng tai chikuwa na hawak ko. Pagkatapos kumain, baka bumalik ako sa mga kalsada ng bayan.

Medyo malaki ang unang kagat ko. Ha? Mas makapal ito kaysa inaasahan ko! Habang ngumunguya, lalo kong gustong lasapin nang husto, kaya napapikit ako nang hindi ko namalayan. Huminto ako para pagmasdan ang daungan, pero tai chikuwa na pala ang pinagkakaabalahan ko. Pagkatapos kong kumain, titingnan ko ulit ang tanawin.

Pagdilat ko, marami-rami pa pala ang natitira sa hawak ko. Gusto ko pang kumagat nang malaki, pero mauubos agad kung ganoon. Kakain ba ako nang paunti-unti para mas matagal, o kakagat ulit nang malaki? Ngayon lang yata ako napatitig nang ganito kaseryoso sa chikuwa.

Pagkatapos mag-isip nang kaunti, kumagat ulit ako nang malaki. Oo, ang sarap ng kapal at laman nito. Sa pagkakataong ito, dahan-dahan akong ngumunguya habang pinagmamasdan ang daungan, at ninamnam ko ang pagkain at ang tanawin. Kapag ikinuwento ko ito sa kaibigan kong babae na mahilig ding magmaneho, baka pagtawanan niya ako at sabihing ang tagal ko sigurong nag-isip. Gusto kong tandaan ang hapong ito para may maikuwento pa ako sa kanya.

Pagkatapos kong kumain, tiniklop ko ang balot at nagtagal pa ako sa pagtanaw sa daungan. Kapag sumasagi sa isip ko kung gaano iyon kasarap, gusto ko na naman ng isa pang kagat. Pagbalik ko sa mga kalsada ng bayan, napalingon pa ako sa bandang batong parol. Tuwing naaalala ko ang tagsibol sa Tomonoura, bumabalik sa isip ko ang pag-upo ko sa tabi ng dagat at ang lasa ng tai chikuwa.