Napatingala ako sa gulod bago pa hanapin ang pangalan ng bundok Sa Shirabiso Highland na may taas na 1900m, hawak ko ang mansanas habang pinagmamasdan ang mga bundok sa umaga ng taglagas

Pinili ko sa Iida ang mansanas na dala ko papunta sa Shirabiso Highland. Dumaan ako sa mga punong kulay taglagas sa Southern Alps Echo Line, at sa wakas nakarating ako sa tanawan ng kabundukan. Habang ipinarada ko ang kotse at isinuot ang coat, hindi ko maiwasang mapatingin sa gulod sa kabila ng bintana.

Pagbaba ko sa paradahang may graba, kitang-kita kong nakahanay ang mga bundok hanggang sa malayo. Akala ko iisang malaking tuktok ang makikita ko, pero maraming matutulis na taluktok at mga bahaging mababa sa pagitan nila. Pakiramdam ko, ngayon ko lang nakikita nang paisa-isa ang mga bundok na dati’y pinagsasama ko lang sa tawag na Southern Alps.

Kinuha ko sa bag ang pulang mansanas at hinawakan iyon sa dalawang kamay. Habang pinagmamasdan ko ito sa liwanag ng umaga, naalala ko rin ang pagpili ko rito sa bayan ng Iida. Pagkatapos kong maramdaman ang malamig na hangin sa talampas, saka ko ito kakainin, kaya matagal ko muna itong hinawakan. Pero naagaw ng bundok ang pansin ko; hindi pa ako nakakakagat kahit minsan sa mansanas.

Salit-salitan kong tiningnan ang mga punong nasa kabila ng bakod at ang bundok sa likod ng mga ito. Nagkukulay na sa taglagas ang mga dahon sa malapit, pero parang mananatili ang hugis ng malalayong batuhan kahit magpalit ang panahon. Tinangka kong hanapin sa cellphone ang pangalan ng bundok, pero tumigil muna ako. Mas gusto kong isaulo muna ang mahabang silweta nito kaysa tumingin sa screen.

Nang makabalik ako sa tabi ng kotse at kumagat sa mansanas, saka lang ako nakapagpahinga kahit sandali. Pumunta ako rito para makita ang bundok, pero malamang na maaalala ko rin ang prutas na binili ko sa bayan kapag naiisip ko ang tanawing ito. Puwede ko namang alamin ang mga pangalan pag-uwi. Sa ngayon, gusto ko pang pagmasdan ang gulod sa harap ko.