Kyū Amagi Tunnel Isang taglagas, tumigil ako para pagmasdan ang mga bato sa arko

Pagkatapos kong iparada ang kotse, naglakad ako sa daan sa gubat. Narinig ko ang kaluskos ng mga dahon sa bawat hakbang. May liwanag na sumisilip sa pagitan ng mga puno, at may mga dahong nakapatong din sa graba. Hinawakan ko sa dalawang kamay ang laylayan ng kardigan, saka ako tumingala; nasa kanan ko ang malaking batong arko. Bago pa ako makahakbang, gusto ko munang pagmasdan ang bilog nitong hugis.

Sa malapitan, kitang-kita ang hugis ng bawat batong bumubuo sa arko; hindi ito makinis na parang iisang pader. May lumot sa pader sa tabi, at tinatamaan din iyon ng liwanag. Sinundan ko ng tingin ang mga pagitan ng bato mula sa isang dulo, saka muling tumingala. Nasa harap ko mismo ang bungad na dati'y sa litrato ko lang nakita—ramdam ko ang kapal ng mga bato.

May maliliit na ilaw na nakahanay sa loob ng tunel hanggang sa pinakadulo. Nang pagmasdan ko itong mabuti, unti-unti kong napansin ang pagbabago ng itsura ng mga bato sa bungad habang lumalalim ang dilim papasok. Paglingon ko mula sa maliwanag na mga dahon sa labas, gusto ko na namang tumingin sa loob. Hawak ko pa rin ang laylayan ng kardigan, pabalik-balik ang tingin ko sa loob at labas.

Natapos noong 1904 ang tunel na ito, na yari sa bato at dinaraanan ng mga sasakyan. 445.5m ang kabuuang haba nito. Kaugnay ng lugar na ito ang nobelang “Izu no Odoriko” ni Yasunari Kawabata. Habang pinagmamasdan ko ang bungad, napaisip ako kung tumingala rin kaya sa mga batong ito ang mga taong dumaan dito noon. Parang nagtagpo sa harap ko ang kuwento at ang mismong daan.

Kapag naglibot ako sa Amagi, gusto ko ring tikman ang wasabi soft-serve sa hintuang Michi-no-Eki Amagi-goe. Nilalagyan ng wasabing kinudkod doon mismo ang soft-serve, kaya magkasabay ang tamis at anghang sa bawat subo. Habang iniisip ko pa lang ang unang subo pagkatapos maglakad, nagpaplano na ako kung saan pa ako hihinto ngayong araw. Gusto kong maglaan ng oras para sa tunel at sa meryenda.

Bago umuwi, tiningnan ko ulit ang arko mula sa tuktok hanggang sa paanan nito. Noong una, madilim na bungad lang ang napapansin ko, pero naaalala ko na ngayon maging ang hanay ng mga bato at lumot sa gilid. Kung bibisita ka sa Kyū Amagi Tunnel sa taglagas, subukan mong magsimula sa paglalakad sa gubat. Malamang, maaalala ko pa rin kapwa ang kaluskos ng mga nalaglag na dahon sa ilalim ng paa at ang hugis ng mga batong ito.