Papunta sa Kalsada ng Okutama Shūyū Huminto ako sa tabi ng mga punong sariwa pa ang dahon, at sunod-sunod ang malalim kong paghinga

Habang paakyat ako sa Kalsada ng Okutama Shūyū, nakatingin ako sa unahan at mahigpit ang hawak ko sa manibela. Sa tuwing lumiliwanag ang daan pagkaraan ng kurba, pumapasok sa kotse ang liwanag na sumisingit sa mga dahon. Pagpasok ko sa Paradahan ng Tsukiyomi Daiichi at pagpatay sa makina, saka ko lang napansin ang katahimikan sa paligid. Ramdam ko pa sa mga kamay ko ang pagmamaneho kanina, kaya hindi muna ako bumaba.

Pagbukas ko ng pinto, naglakad ako at nakita kong nagpapatuloy ang bakod na kahoy sa kabila ng berdeng harang sa paradahan. Humaplos ang hangin sa manggas ng puting blusa ko, at naisip kong mabuti na lang at nagsuot ako ng vest. Nang tumayo ako sa tabi ng mga puno at bahagyang ibinuka ang mga braso, gusto kong huminga nang sagad. Akala ko isang malalim na hinga lang, pero nasundan pa ng isa, at isa pa.

Habang nakapikit ako, itinuon ko ang pansin sa haplos ng hangin sa pisngi. Pagdilat ko, nakita ko ang langit sa kabila ng mga bagong dahon. Sa siyudad, karaniwan ay nadaraanan ko lang ang mga dahon nang hindi ko pinapansin. Pero ngayong araw, gusto ko silang pagmasdan nang matagal. Nagpapahinga lang ako sa paradahan, pero doon ko lang lubos na naramdaman ang saya ng pagmamaneho hanggang dito.

Mula sa Paradahan ng Tsukiyomi Daiichi, tanaw din ang Lawa ng Okutama at mga bundok. Malalim akong huminga habang nakaharap sa kagubatan, saka ako pumihit para namnamin ang tanawin ng lawa. Iba ang pakiramdam kapag nakahinto ako sa biyahe; puwede kong pagmasdan nang matagal ang bundok na nakakuha ng pansin ko. Kapag ipinarada ko ang kotse, nagkakaroon din ako ng oras para harapin at namnamin ang tanawin.

Bago umuwi, nakita ko ang pulang kotse sa dulo ng paradahan at gusto ko na namang magmaneho. Kanina lang ayaw ko pang umalis, kaya napatawa ako sa sarili ko. Huminga ako nang malalim, minasdan ang bundok, saka bumalik sa kotse. Muli kong hinawakan ang manibela at tumingin sa daan. Pagpasok ko sa unang kurba, hindi ko mapigilan ang ngiti sa tuwa.