Sa Hiyajo Banta ngayong tag-araw Pahinga sa lilim habang tanaw ang dagat

Noong hapon ng Agosto, ipinarada ko ang pulang kotse sa Hiyajo Banta. Pagpasok ko sa ilalim ng bubong ng tanawan, bumungad sa akin ang dagat. Dumaan ako sa tabi ng malalaki at bilugang haligi, saka pumuwesto sa may rehas. Sandali lang dapat ang pahingang ito bago muling bumiyahe, pero pagdampi ng hangin sa mukha ko, gusto ko nang magtagal pa rito.

May hawak akong tasa ng katas ng shikuwasa mula Kumejima. Itinaas ko ito sa dalawang kamay at humigop. Napangiwi nang kaunti ang labi ko sa asim. Nakakapresko ang asim nito, at habang nakatanaw sa dagat, parang magiging alaala na lang ang init na nararamdaman ko kanina. Ibinalik ko ang tasa sa tapat ng dibdib ko at muling dinama ang simoy.

Sabi raw, ang salitang “banta” sa lokal na diyalekto ay nangangahulugang bangin. Ang Hiyajo Banta ay isang tanawin sa bangin na may taas na 200 m. Mula sa lilim na kinaroroonan ko, malawak na nakalatag sa harap ko ang langit at dagat. Pangalan pa lang nito ang alam ko noon. Nang makatayo ako rito at malaman ang kahulugan ng pangalan habang nakatanaw sa dagat, mas tumatak sa isip ko ang pahingahang ito.

Mula sa tanawan, tanaw ang Hate-no-Hama at ang mga isla sa malayo kapag maaliwalas ang panahon, sabi nila. Ngayon, nagpasya akong pagmasdan nang mabuti ang dagat sa harap ko. Hindi ko man ginagalaw ang tasang hawak ko, patuloy namang nagbabago ang liwanag sa ibabaw ng dagat. Hindi ko kailangang maghanap ng kung ano; sapat nang manatili rito para maramdaman ko ang tuwang dulot ng pagpunta ko rito.

Paglingon ko sa paradahan sa likuran, naroon pa rin ang pulang kotse na naghihintay sa akin. Dahil alam kong makakabalik pa ako roon para ipagpatuloy ang pag-ikot sa isla, parang hindi ko kailangang magmadaling umalis. Isang higop ng inumin, isang saglit na tanaw sa dagat. Hindi lang pala paghahanda sa susunod na biyahe ang pahinga; panahon din ito para mas mapamahal sa akin ang lugar na ito.

Kahit ubos na ang inumin ko, hawak ko pa rin ang tasa habang nagpapahangin nang kaunti. Pag-uwi ko, gusto kong ikuwento ang biyahe ko ngayong araw—hindi lang ang mga kalsadang dinaanan ko, kundi pati ang sandaling nagmasid ako sa dagat sa ilalim ng bubong. Kapag naalala ko ang asim ng shikuwasa, parang babalik din sa isip ko ang lugar na iyon, ang tanawin ng dagat at ang mga haligi. Mas magaan na ang mga hakbang ko pabalik sa kotse kaysa noong papunta ako.