Tanawin ang Nirai-Kanai Bridges Sa hapon, tanaw ko mula sa itaas ang dinaanan kong daan at ang dagat

Noong hapon ng Mayo, tumayo ako sa lakaran sa tanawan kung saan tanaw ang Nirai-Kanai Bridges. Mula sa ibabang kaliwa, umaabot ang daan at kumukurba sa likod ng mga puno. Nasa dulo nito ang dagat. Kakadaan ko lang doon sakay ng kotse, pero napabulalas pa rin ako, “Ganito pala ang hugis nito?”

Nasa ulo ko pa rin ang salaming pang-araw habang ipinangharang ko sa noo ang kamay. Sinundan ko ng tingin ang pulang kalsada ng tulay hanggang sa mawala ito sa tabi ng batong nababalutan ng mga halaman. Hindi ko naman tanaw ang buong daan, kaya sinundan ko ito sa isip habang inaalala kung saan ito nagpapatuloy sa likod ng batong nababalutan ng mga halaman. Unti-unti kong naunawaan kung paano tumutugma sa kurbadang tanaw sa ibaba ang mga likong dinaanan ko habang iniikot ang manibela.

Habang pababa ako sa tulay, ang pinakatumatak ay ang sandaling paglabas ko sa tunel at nasilayan ang dagat. Pero ngayong tapos na akong magmaneho at nakatayo na ako sa daanan, mismong kalsada naman ang gusto kong pagmasdan. Kita ko pati ang maninipis na poste ng ilaw at mga biga ng tulay. Saka ko nakita kung gaano kalaki ang tulay habang nakakurba ito sa harap ng dagat. Ang saya na nagawa ko ang dalawa: madaanan ang tulay sakay ng kotse at mapagmasdan ito mula sa itaas.

Nang ipatong ko ang isang kamay sa rehas, inangat ng hangin ang dulo ng buhok ko. Tinamaan din ng araw ang balikat kong nakalitaw sa asul na pang-itaas. Mula sa malayong bahagi ng dagat, ibinalik ko ang tingin sa mababaw na tubig malapit sa pampang; iba-iba ang liwanag ayon sa hugis ng ilalim nito. Akala ko, susuriin ko lang ang kurba ng tulay, pero mas natagalan pala ako sa pagtanaw sa dagat.

Ang “Nirai-Kanai” daw ay salitang tumutukoy sa paraisong nasa kabila ng dagat. Noong una ko itong marinig, naisip ko lang na ang ganda pakinggan ng dalawang pangalan ng tulay. Ngayon, tuwing tumitingin ako sa malayong bahagi ng dagat, sumasagi sa isip ko ang pangalang iyon. Hindi ko kailangang maghanap ng kung ano man; hinahayaan ko lang magpahinga ang mga mata ko hanggang sa guhit ng abot-tanaw. Kusang lumuwag ang mga balikat ko.

Nagsimula na akong maglakad pabalik, pero napalingon pa ako nang isang beses. Kung kukuha ako ng litrato, gusto kong maisama sa kuha ang malawak na dagat at ang pulang guhit ng tulay. Paunti-unti kong binago ang puwesto hanggang naisama ko sa kuha ang daang pababa sa dagat. Sa susunod, gusto kong ipakita sa kaibigan kong kasama ko sa mga biyahe ang tanawing ito. Masayang balikan kasama siya kung saan ko unang nasilayan ang dagat.