Naruko Gorge | Tagsibol para kunan ng larawan ang sariwang luntian, tag-araw para namnamin ang lambak, taglagas para sa dango na may palamang kastanyas

Sariwang luntian bandang Mayo, luntiang bangin sa Hulyo, at mga dahong nagbabago ng kulay mula huling bahagi ng Oktubre hanggang unang bahagi ng Nobyembre. Pumili ng tab para sa tagsibol, tag-araw o taglagas at basahin ang biyahe sa panahong gusto mo. Sa tagsibol, larawan; sa tag-araw, daanang lakaran; sa taglagas, dango na may palamang kastanyas—iba-iba ang paraan ko ng pagtanaw sa tulay sa bawat panahon.

Sa likuran ay ang luntiang Naruko Gorge at ang Ōfukazawa Bridge sa itaas na kaliwa; isang babaeng mahaba ang kayumangging buhok, nakasuot ng puting kamiseta, pink na pang-itaas at mint na cardigan, ang may hawak na smartphone nang pahalang gamit ang dalawang kamay

TagsibolSariwang luntian bandang Mayo · maaraw na umaga

Tulay at bangin sa pahalang na kuha sa cellphone

Noong Mayo, naglakbay ako para makita ang sariwang luntian sa Naruko Gorge at magpalipas ng isang gabi sa Naruko Onsen. Noong nakaraang araw, nagmaneho ako pa-hilaga mula Ariake sa expressway, saka dumaan sa National Route 47 mula Furukawa IC papuntang Yamagata. Habang nakababad sa tubig ng onsen sa tinuluyan ko, paulit-ulit kong iniisip kung saan kaya pinakamagandang kuhanan ng tulay kinabukasan. Kinaumagahan, nagmaneho ako nang mga 10 minuto mula sa tinuluyan at pumarada sa panig ng Nakayamadaira. May maluwang na paradahan doon na kasya ang 253 kotse. Pagbaba ko, naamoy ko agad ang mga bagong usbong na dahon.

Maaraw na umaga nang pumunta ako sa tanawan ng Naruko Gorge Rest House. Sariwang luntian at Ōfukazawa Bridge ang pakay ko. Pagkakita ko pa lang sa arko sa ibabaw ng mga puno, inilabas ko na agad ang cellphone ko. Iba ang tanawin ng tulay kapag panahon ng mga dahong nagbabago ng kulay, at gusto ko itong makunan ng larawan ngayong araw. Tiningnan ko munang mabuti ang tulay, saka ko ibinaba ang tingin. Sumisilip ang mga batuhan sa pagitan ng mga dahon, at umaabot ang mga puno hanggang sa kailaliman ng bangin. Mas malawak tuloy ang tanaw sa harap ko kaysa noong tulay lang ang pinagmamasdan ko.

Pagpatong ko ng kamay sa rehas ng tanawan, ramdam ko pa ang lamig ng umaga. Mas malamig nang kaunti ang hanging umaahon mula sa bangin kaysa sa naramdaman ko sa paradahan, at mas matindi ang amoy ng mga dahon. May isang kotseng tumawid sa ibabaw ng arko. Bigla kong naalala na daan din pala ang ibabaw ng tulay na iyon—alam ko naman, pero iba pa rin kapag nakita ko mismo.

Inayos ko nang pahalang ang cellphone at kinuhanan ng isang larawan ang tulay, pati ang mga batuhan sa ilalim nito. Nagusot nang kaunti sa may pulsuhan ang manggas ng mint na cardigan na suot ko sa ibabaw ng puting kamiseta at pink na pang-itaas. Pero baka mas magtagal sa isip ko ang arko na dinaanan ng kotse kaysa sa larawang kuha ko.

Pagkatapos kong kumuha ng larawan, naglakad ako mula sa pasukan sa panig ng Nakayamadaira hanggang Kaikō Bridge. Mga 350m ang layo sa isang direksiyon, kaya babalik ako sa parehong daan. Habang naglalakad at tumitingala, nakita kong umaabot lampas sa ulo ko ang magkakapatong na murang dahon; sumasayaw ang sinag ng araw sa pagitan ng mga ito. Kanina, tanaw ko lang ang bangin mula sa itaas—ngayon, nasa loob na ako nito. Maya-maya, narinig ko na ang ilog bago ko pa makita ang tubig sa kailaliman ng bangin. Huminto ako sa Kaikō Bridge at pinakinggan ang agos na sumisingit sa pagitan ng mga bato bago ako bumalik sa dinaanan ko.

Habang bumabalik mula sa Kaikō Bridge, pinagmasdan ko nang paisa-isa ang hugis ng mga dahon. May mga bilog, may mga dahong ngipin-ngipin ang gilid, at may mga nakabuka na parang palad. Mula sa tanawan, iisang kumpol lang silang sariwang luntian, pero paglapit ko, magkakaiba pala talaga. Naisip ko tuloy kung paano magbabago ang kulay ng mga punong ito pagdating ng taglagas.

Bago bumalik sa paradahan, binuksan ko ang kuha ko at pinalaki ito para tingnan kung kita ang pagkakaiba-iba ng mga dahon. Sa larawan mula sa tanawan, nagsama-sama lang ang lahat ng dahon bilang isang luntiang tanawin. Doon ko naisip na may mga bagay palang mas napapansin kapag nilalapitan habang naglalakad. Pinaandar ko ang kotse para bumiyahe pauwi sa Ariake. Bago sumakay, iginuhit ko sa maliit kong talaarawan ng paglalakbay ang tatlong hugis ng dahon—bilog, ngipin-ngipin, at parang palad.

Sa likuran ay ang luntiang Naruko Gorge tuwing tag-araw at ang Ōfukazawa Bridge sa itaas na kaliwa; isang babaeng mahaba ang kayumangging buhok, nakasuot ng mapusyaw na pink na sleeveless rib-knit na minidress, ang may hawak na bote ng tubig sa isang kamay at isinasara ang takip nito gamit ang kabila habang nakatanaw sa bangin

Tag-arawMaaraw na hapon ng Hulyo

Sa huni ng mga sikada, papunta sa batis sa Ōfukazawa Nature Trail

Noong Hulyo, naglakbay ako para magpalipas ng isang gabi sa Naruko Onsen. Nagmaneho ako pa-hilaga mula Ariake, at mula Furukawa IC ay dumaan ako sa National Route 47. Mukhang kakayanin kong libutin ang trail bago mag-check in, kaya dumaan ako sa Naruko Gorge sa maaraw na hapon at pumarada sa panig ng Nakayamadaira. Mapusyaw na pink na sleeveless rib-knit na minidress ang suot ko ngayon. Mula sa tanawan, nakita ko ang arko ng Ōfukazawa Bridge sa pagitan ng mga puno.

Pagpatong ko ng kamay sa rehas ng tanawan, bahagya itong uminit sa sikat ng araw. Nang huminto ako, narinig ko ang mga sikada. Mula sa mga dahon sa harap ko hanggang sa bundok sa kabila, luntian ang tanawin, at sa gitna nito ay ang malalim na bangin. Noong tagsibol, abala akong kuhanan ng larawan ang tulay; ngayon, gusto ko namang maglakad sa gitna ng mga puno, hindi lang tumingin mula sa malayo.

Nagsisimula sa rest house ang Ōfukazawa Nature Trail. Isa itong paikot na daanang 2.2km. Sabi nila, tuwing tag-araw, puwedeng mamasyal dito habang pinagmamasdan ang malinaw na agos. Habang bumababa ako sa landas na naliliman ng mga puno, nasa ibabaw ko na ang mga punong tanaw ko mula sa tanawan kanina. Lalong lumapit ang tunog ng tubig, at nang makita ko ang agos, parang biglang nawala ang init.

May mga ugat na nakausli sa lupa rito't doon sa daanan ng Nature Trail, kaya maingat kong pinipili ang bawat tapak habang bumababa. Magkasabay kong naririnig ang huni ng mga sikada at lagaslas ng tubig; mas malapit sa akin ang lahat ng tunog kaysa noong nasa tanawan ako sa itaas. Medyo umiiwas ako sa mga sanga habang naglalakad para hindi sumayad ang laylayan ng damit ko. Nagbigayan kami sa daan ng mag-asawang paakyat. “Mas malamig po sa ibaba,” sabi nila.

May batong malapit sa agos na kumikinang nang tamaan ng araw habang naglalakad ako sa Nature Trail. Paglapit ko sa tubig, kita ko pati maliliit na bato sa ilalim ng mababaw na bahagi. Noong nasa tanawan ako, hindi ko inakalang may ganito kagandang batis pala sa ilalim ng mga puno. Malamig ang hangin sa tabi ng agos, at unti-unting lumamig ang mga braso kong pinagpawisan. Magkaibang-magkaiba ang tanawin mula sa tanawan at mula sa tabi mismo ng batis, kaya ilang ulit akong napahinto.

Paakyat na ang daan pauwi, at pinagpawisan na ang likod ko. Huminto ako para magpahinga sa lilim at dahan-dahang umakyat. Nang makabalik ako sa tanawan at lumingon, nagtago na sa ilalim ng mga puno ang dinaanan ko. Nakaramdam ako ng munting pagmamalaki nang maisip kong naglakad ako roon sa ibaba.

Pagdating ko sa itaas, uminom ako ng kaunting tubig. Hawak ko ang bote sa isang kamay at isinasara ang takip nito gamit ang kabila habang sumisilip sa bangin. Umuuga sa hangin ang mga puno, at naalala ko ang lagaslas ng tubig na narinig ko sa ilalim ng mga iyon.

Inilagay ko ang bote sa bag at bumalik sa paradahan. Naruko Onsen ang tinutuluyan ko ngayong gabi. Dahil pinagpawisan ako, mas inaasam ko ang pagbabad sa onsen kaysa dati. Pagkasakay ko sa kotse, tiningnan ko muna sa mapa ang daan papunta sa tuluyan. Sinundan ko rin sa mapa ang dinaanan ko sa Nature Trail, saka ko hinanap gamit ang daliri kung saan kaya ang malamig na bahaging ikinuwento ng mag-asawa.

Sa likuran ay ang Naruko Gorge na balot ng mga dahong nagbabago ng kulay at ang Ōfukazawa Bridge; isang babaeng nakasuot ng camel na coat at mapusyaw na lilang sweater ang nagsasandok ng dango na may palamang kastanyas mula sa maliit na mangkok gamit ang kahoy na kutsara

TaglagasHuling bahagi ng Oktubre–unang bahagi ng Nobyembre

Hawak ang mangkok, tanaw ang tulay sa likod ng mga dahon

Kasama ko ang kaibigan kong babae sa biyahe sa Naruko Onsen; nagpalipas kami roon ng isang gabi para makita ang mga dahong nagbabago ng kulay sa Naruko Gorge. Sinundan ko sa hilaga ang dilaw na coupé ng kaibigan ko mula Ariake, at nang makarating kami, sabay kaming nagbabad sa onsen nang gabing iyon. Kinaumagahan, bumili kami ng dango na may palamang kastanyas sa bayan ng Naruko Onsen, saka nagmaneho nang mga 10 minuto papunta sa Naruko Gorge. Maraming tindahang nagbebenta nito sa bayan—gaya ng Mochidokoro Fukase, Saijō Kashihō, Narumi Kankō Store at Bashō-an—kaya hindi ako makapagpasya kung saan bibili. Kailangang kainin ang dango na may palamang kastanyas sa araw ding binili, kaya agad namin itong dinala pagkabili.

Maaraw na umaga noon, huling bahagi ng Oktubre. Mula sa tanawan, nakita ko ang arko ng Ōfukazawa Bridge sa pagitan ng mga puno. Nakaupo ako, nakasuot pa rin ng camel na coat, at inayos ko ang hawak kong maliit na mangkok. Inilabas ko ang kamay mula sa manggas ng mapusyaw na lilang sweater at isinandok ang dango gamit ang kahoy na kutsara. Kumapit dito ang malapot na sarsa na may lasa ng toyo; nang mapansin kong puwede itong tumulo mula sa kutsara, dali-dali kong inilapit ulit ang kutsara sa mangkok. Pagkagat ko, naramdaman ko ang kastanyas sa loob ng malambot na mochi. “Sobrang bagay nitong sarsa sa kastanyas!” sabi ko sa kaibigan ko, at natawa rin siya.

Bago ko kainin ang susunod na subo, napatingala ako. Sa likod ng mga dahon, tila lumulutang ang maputlang tulay. Mula roon, ibinaba ko ang tingin sa bangin at may mga batuhang sumisilip sa pagitan ng mga puno. Dito, iba ang saya sa pagtanaw sa mga bulaklak habang nagmemeryenda: nakakatuwang sundan ng tingin ang tanawin mula sa malayo hanggang sa pinakailalim ng bangin.

Sabi raw, ang Ōya River ang umukit sa Naruko Gorge, na may lalim na mga 100m. Noong mga puno lang sa harap ko ang tinitingnan ko, hindi ko namamalayan kung gaano kalalim ang bangin. Ibinaba ko sa kandungan ang kamay na may hawak ng kutsara at sinundan ng tingin ang tanawin mula sa tulay, pababa sa pader ng bangin, saka hanggang sa tagaytay sa itaas.

Sinasabing ginawa ang dango na may palamang kastanyas sa isang tindahan ng mochi na naitatag bandang huling bahagi ng Meiji era, bilang meryenda sa tsaa para sa mga panauhing nagpapahinga sa onsen. Kung meryenda ito ng mga nagpapagaling at nagpapahinga sa hot spring, bagay na bagay sa amin ng kaibigan ko—nag-onsen din kami kagabi.

May iba't ibang puno raw sa Naruko Gorge, gaya ng mga puno ng seresa, urushi, beech, oak, momiji at kaede. Hindi iisang kulay lang ang mga dahong nagbabago; bawat puno ay may bahagyang naiibang kulay kaya patong-patong ang mga kulay. Naalala ko ang sari-saring hugis ng mga dahon nang pumunta ako rito noong tagsibol. Ibinaba ko ang kutsara at sinubukang tukuyin kung anong kulay na ang mga bilog at ngipin-ngiping dahon na nakita ko noon.

Habang kinukunan ng kaibigan ko ng larawan ang tanawin, kumagat pa ako sa dango na may palamang kastanyas. Itinutok niya ang phone sa tulay, tapos sa bangin, at ilang ulit pang kumuha ng panibagong larawan. Dumadampi sa puting medyas kong lampas-tuhod ang laylayan ng coat habang nakaupo ako; ang gaan ng sandaling iyon.

Nang ipakita niya sa akin ang larawang kuha niya habang hawak ko ang maliit na mangkok, kasama sa likuran ko ang tulay at mga dahong nagbabago ng kulay. Iniligpit ko ang mangkok nang maubos ang laman, saka pinauna ko ang coupé ng kaibigan ko at sumunod ako pabalik sa bayan ng onsen. Bago kami umalis, napagkasunduan na naming dalawa na tikman din ang dango na may palamang kastanyas ng ibang tindahan bago umuwi.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito3 larawan

Naruko Onsenkyo sa Osaki, Miyagi · Tagsibol
Naruko Onsenkyo sa Osaki, Miyagi · Tag-araw
Naruko Onsenkyo sa Osaki, Miyagi · Taglagas

Tingnan ang mga larawan

Pagkaing kilala sa lugar sa biyaheng ito

Dango na may palamang kastanyas ng Naruko Onsen

Malambot na mochi na may malaking kastanyas sa loob at malapot na sarsang may lasa ng toyo—pagkaing kilala sa Naruko. Gusto kong gawing meryenda sa biyahe ang matamis na kombinasyong ito habang pinagmamasdan ang mga dahong nagbabago ng kulay.

Mga tampok

Ōfukazawa Bridge sa likod ng mga dahong nagbabago ng kulay

Mula sa tanawan ng rest house, matatanaw mo ang arko ng tulay na tumatawid sa bangin. Noong tagsibol, tulay lang ang naisama ko sa unang kuha kaya pinalawak ko ang larawan para maisama pati ang mga batuhan.

Mga bato at punong nagsasapawan sa bangin

Ang Ōya River ang umukit sa bangin na may lalim na mga 100m. Natuwa akong sundan ng tingin ang tanawin mula sa mga dahong malapit sa akin, pababa sa pader ng bangin, hanggang sa tagaytay sa kabila.

Datos tungkol sa ruta at lugar

Tanawan ng Naruko Gorge Rest House

Layo mula sa Nakayamadaira-Onsen Station: Mga 2.0km
Lalim ng bangin: Mga 100m

Mula sa Nakayamadaira-Onsen Station sinusukat ang layo, samantalang ang lalim ay para sa Naruko Gorge. Gusto kong isama sa biyahe sa onsen ang tanawin ng bangin.

Mga 2.0km ang layo mula sa istasyon papunta sa Naruko Gorge, at mga 100m naman ang lalim ng bangin. Isabay sa hinto ang mga dahong nagbabago ng kulay at meryendang mabibili sa bayan ng onsen.