Pagmamaneho sa Rantso sa Kabundukan ng Naitai Umakyat sa humigit-kumulang 7km na daan, saka huminga nang maluwag sa lawak ng langit

Pagkalampas ko sa pasukan, napangiti ako nang mapansing mahaba-haba pa pala ang daan. Mga 7km ang daan paakyat sa tuktok ng Rantso sa Kabundukan ng Naitai. Nakatingin ako sa unahan habang hawak ang manibela, at sinundan ko ang kurba ng mga burol. Sa bawat liko, may panibagong damuhan akong natatanaw, kaya naging bahagi na ng saya ang mismong pag-akyat.

Pinatay ko ang makina sa paradahan at lumabas, dama ko ang hangin ng kabundukan habang suot ang blusang knit na maikli ang manggas. Sa kabila ng mababang gusaling may pader na bato, tuluy-tuloy ang mga burol na banayad ang dalisdis. Iba ito sa nakikita ko habang nagmamaneho; ngayon, maaari ko itong pagmasdan hangga't gusto ko. Mas malawak pala ang langit kaysa inaasahan ko. Nakatingala ako nang matagal at nakalimutan kong isara ang pinto ng kotse.

Medyo lumayo ako sa kotse at pinagkrus ang dalawang kamay sa likod ko. Nang dahan-dahan akong mag-unat, gumaan pati batok ko. Huminga ako nang malalim. Inilipad ng hangin ang buhok ko, at kumiliti iyon sa pisngi ko. Napakalayo na pala ng narating ko. Nang maisip kong nakatayo ako mismo sa lugar na tuldok lang sa mapa, napuno ng init ang dibdib ko.

Sabi nila, humigit-kumulang 1,700ha ang lawak ng pampublikong rantso rito at natapos ito noong 1972. Ang daang dinaanan ko kanina ay nasa loob din ng malawak na rantso. Sinundan ko ng tingin ang magkabilang dulo ng burol, pero parang nagpapatuloy pa rin ang mga ito sa malayo. Mas malawak ang dating ng rantso ngayong hinihipan ako ng hangin kaysa noong binabasa ko pa lang ang sukat nito.

May tatlong pangalan ang soft serve sa Naitai Terrace: Puti, Baka at Itim. Nang makita ko ang mga pangalan, napaisip ako kung ano kaya ang Baka at matagal akong nag-alinlangan. Pumili ako at kumagat; napangiti ako sa lamig. Pumunta ako rito para makita ang damuhan, pero natuwa akong nadagdagan pa ang saya ko—may oras din pala para sa meryenda.

Bago bumalik sa kotse, nag-unat ulit ako at tumingin sa mga burol. Pag-uwi, bababa ako sa daang dinaanan ko kanina. Kahit pareho lang ang daan, parang may bagong bahaging naghihintay sa akin; napahigpit tuloy ang hawak ko sa susi. Gusto ko pa sanang manatili nang kaunti sa kabundukang ito ngayong hapon ng tag-araw.