Mamasyal sakay ng kotse sa Kyūsuikei (Jūsan Magari) Bumaba ng kotse pagkaraan ng Jūsan Magari, saka namnamin ang dango ng Katsura Chaya at tanawin ng taglagas

Noong unang bahagi ng Nobyembre, sunod-sunod ang mga kurba sa daan papunta sa Kyūsuikei. Jūsan Magari rin ang tawag dito. Habang nakatingin ako sa daan at minamaniobra ang manibela, napag-usapan namin ng kaibigan kong babae na namnamin nang husto ang mga dahon ng taglagas pagdating namin.

Pagkababa ko ng kotse at pagtingin sa lambak, nakita kong tila nagsasapawan ang mga punong tumutubo sa mabatong bangin sa kanan. Nasisiyahan din akong tumingin muna sa malayo, saka ibalik ang tingin sa mga dahong malapit sa akin. Inayos ko ang manggas ng denim jacket ko, saka kami saglit na nagmasid ng kaibigan ko.

Ang pinili ko sa Katsura Chaya ay dango na iniihaw sa uling. Nang ilapit ko sa bibig ang tuhog, mukhang mainit pa, kaya marahan ko muna itong hinipan. Sayang namang madaliin ang pagkain, kaya napatingin uli ako sa kailaliman ng lambak habang hinihintay lumamig ang dango.

Pagkagat ko, naiwan sa bibig ko ang tamis at bango ng inihaw na dango. Sinabi ko sa kaibigan ko, “Gusto ko talaga ang ganitong mga hinto sa biyahe,” saka ko muling hinipan nang kaunti ang dango. Kahit mahaba ang biyahe, ang sarap palang magpahinga nang ganito kapag bumaba ako ng kotse.

Umaabot nang humigit-kumulang 2km ang hanay ng mga bangin at likas na kagubatan sa Kyūsuikei. Habang pinagmamasdan ko ang lawak nito, ninamnam ko hanggang sa huling subo ang natira kong dango. Bago ako bumalik sa kotse, pumili ako ng musikang babagay sa daan sa bundok para maalala ko ang tanawin ng mga dahon sa pag-uwi.