Parola ng Kyōgamisaki, puting gusali at dagat sa unang bahagi ng tag-init May haplos din ng Tango ang munting telang dala ko

Isang umaga sa huling bahagi ng Hunyo, bumaba ako ng kotse at naglakad hanggang sa Parola ng Kyōgamisaki. Mula sa landas sa gilid ng bundok, nakatayo ang parola sa ibabaw ng puting gusali, at sa likod nito'y bumubungad ang dagat. Iba pala ang taas ng puwesto ko rito kaysa noong pinagmamasdan ko ang tubig mula sa baybayin. Dahil naglakad pa ako hanggang dito, pakiramdam ko narating ko ang mas malayong bahagi ng Kyōgamisaki.

Kinuha ko sa bag ang dala kong panyo na gawa sa telang Tango chirimen. Nang iladlad ko sa magkabilang kamay ang maliit na parisukat na tela, naramdaman ng mga daliri ko ang maliliit na umbok sa ibabaw nito. Nang tumama ang liwanag sa mapusyaw na rosas na tela, may mga bahaging hindi ko napansin noong nakatiklop pa ito na ngayon ay malinaw ko nang nakikita. Habang nakatanaw ako sa dagat, nakahawak din ako sa telang hinabi sa Tango. Nakakatuwa iyon.

Tinanong ako ng kaibigan kong babae, "Chirimen ba 'yang tela?" "Oo, shibo raw ang tawag sa maliliit na umbok na iyan," sagot ko. Bahagya kong ikiniling ang tela, kaya nagbago rin kung paano tumama rito ang liwanag. Noong naririnig ko pa lang ang pangalan nito, tela para sa kimono ang naiisip ko; pero ngayong hawak ko ito, mas naging malapit sa akin. Ipinakita ko rin sa kaibigan ko ang ibabaw nito, saka ko inayos ulit ang hawak ko nang maingat.

Pagtingala ko, napansin ko ang mga dugtungan sa pader ng parola at ang makikitid na balangkas sa bahaging kinaroroonan ng ilaw nito. Mula sa malayo, iisang puting hugis lang ang nakikita, pero paglapit ay mapapansin ang maliliit na detalye ng gusali. Siguro dahil kakatingin ko lang sa munting telang hawak ko, mas marami akong napansing detalye sa parola. Salit-salitan kong pinagmasdan ang liwanag sa dagat at ang puting pader.

Habang tinutupi ko ang panyo at ibinabalik sa bag, naisip kong baka maalala ko ang dagat na ito sa susunod na iladlad ko iyon. Tatandaan ko ang paglalakad ko sa may Kyōgamisaki, ang hugis ng parola, at ang munting tela. Masaya rin palang makahawak ng bagay na mula sa mismong lugar na pinuntahan, bukod sa pagmasdan ang tanawin. Bago magpatuloy sa pagmamaneho sa baybayin, minsan ko pang tiningnan ang bahaging kinaroroonan ng ilaw ng parola.