Paglibot sa Lawa ng Kinrinko Naglakad sa pampang matapos hintayin ang hamog sa umaga

Lumabas ako nang maaga sa malamig na umaga ng taglamig dahil gusto kong makita ang Lawa ng Kinrinko. Pagdating ko sa daan sa tabi ng lawa, nasilayan ko ang tubig sa pagitan ng mga sanga, at may manipis na hamog na lumulutang sa ibabaw nito. Sa wakas, nasaksihan ko rin ang hamog sa umaga na nakita ko sa mga litrato. Nanlalamig pa ang mga daliri ko, pero mas nanaig ang pananabik na makita ang tanawin, kaya pinagmasdan ko ang kabilang pampang.

Habang suot ang kulay-cream na down jacket, inilapit ko sa bibig ang dalawang kamay ko at hiningahan ang mga ito. Suot ko ang lavender na niniting na damit, at gusto ko sanang maisuksok ang mga kamay ko sa manggas nito. Pero tuwing ibinababa ko ang tingin at gumagalaw ang hamog, gusto ko na naman itong pagmasdan. Pinainit ko ang mga kamay ko saka tumingala ulit; paulit-ulit kong pinanood ang lawa mula sa iisang puwesto.

Nasa likod ng hamog ang mga gusali, at nakikita ko rin ang mga repleksiyon ng mga ito sa lawa. Hindi lang ang tanawin sa harap ko; sa tubig, naroon din ang mga hugis ng bubong at mga puno. Hindi ko malaman kung alin ang titingnan ko muna, kaya sa huli, ang buong lawa ang minasdan ko. Nang dumaloy ang hamog na mababa sa ibabaw ng mga repleksiyon, unti-unting lumabo ang mga hugis na kanina ay malinaw pa. Kahit ang paghihintay sa pagbabagong iyon ay naging bahagi ng umagang matagal ko nang gustong maranasan.

Sinasabing ipinangalan ang lawa sa kislap ng mga kaliskis ng isdang tinatamaan ng papalubog na araw. May kuwento rin na si Mōri Kūsō ang nagbigay rito ng pangalang “Kinrinko” noong 1884. Umaga ang pinagmamasdan ko ngayon, pero nang marinig ko ang pangalan ng lawa, gusto ko tuloy malaman kung ano ang itsura nito sa dapithapon. Naparito ako para sa hamog, pero alam ko na agad kung anong oras ko gustong bumalik.

Naglakad pa ako nang kaunti sa daanan at tumingin sa lawa mula sa ibang puwesto. Puwedeng lakarin ang paligid nito, kaya nagbabago ang layo ng mga gusaling pinagmamasdan ko kanina sa bawat puwesto, at nakakatuwang mapansin iyon. Giniginaw na naman ang mga kamay ko, pero gusto ko pang tingnan ang mga puno sa kabilang pampang. Habang iniisip ang matamis na kakainin ko sa pag-uwi, nagpasya akong maglakad pa nang kaunti.

Pagkatapos, kumain ako ng pudding sa Yufuin. May pudding at Swiss roll sa Yufufu sa tapat ng istasyon. Habang ninanamnam ko ang tamis, bumalik sa isip ko ang tanawin sa umagang maaga akong nagising para makita. Ang lakad na nagsimula sa paghahanap sa hamog ay naging araw din ng paglibot sa lawa at pagtikim ng panghimagas. Sa susunod, gusto ko ring makita ang lawa na nasisinagan ng papalubog na araw.