Biyahe papuntang Kyan Cape Mas nakatawag-pansin sa akin ang mga along humahampas sa bato kaysa sa malayong abot-tanaw

Isang hapon ng Hunyo, habang pinagmamasdan ko ang dagat sa Kyan Cape, mas napansin ko ang mga batong hindi pantay ang hugis sa malapit kaysa sa tuwid na guhit ng abot-tanaw. Sinundan ng tingin ko ang baybaying nababalutan ng damo hanggang sa dulo, saka bumalik sa mga alon sa unahan. Akala ko'y malawak na dagat ang pinuntahan ko para pagmasdan, pero sa mga puting guhit ng alon sa tabi ng mga bato pala ako paulit-ulit napapatingin.

Kapag dumarating ang alon, nababalutan ng maninipis na bula ang paligid ng mga bato. Hinintay kong makita kung puputi rin ba ang bahaging iyon sa susunod na alon, pero iba na naman nang kaunti ang hugis nito. Bahagyang kumikinang sa sikat ng araw ang ibabaw ng dagat. Itinaas ko sana ang kamay para kumuha ng larawan, pero ibinaba ko muna at pinanood pa ang alon nang isa pang beses.

Sumayaw sa hangin ang manggas ng puting polo ko. Uminit sa sikat ng araw ang pink na pang-itaas ko, pero dama ko sa mga braso ang hanging galing sa dagat. Hinawakan ko sa harap ng dibdib ang paper bag na dala ko at kumuha ng isang pirasong chinsuko. Bago ko pa ito maisubo, lumakas ang lagaslas ng alon at napatingin na naman ako sa dagat.

Sa wakas, nakakagat na rin ako. Malutong muna sa unang kagat, saka dahan-dahang natunaw sa dila. Kahit maliit lang ang biskwit na ito, matagal mo pala itong nalalasahan kapag humihinto ka sa bawat kagat. Nag-alinlangan akong ibalik sa supot ang natira, kaya kumagat pa ako nang isa. Kahit nakatingin ako sa dagat, naiwan pa rin sa bibig ko ang tamis.

Dito sa paligid ng tangway naganap ang huling matinding labanan noong Digmaan sa Okinawa. Bahagi na ito ngayon ng Okinawa Senseki Kokutei Kōen. Nakatayo rin daw sa tangway ang Peace Tower. Naalala ko ang nabasa ko tungkol dito bago ako dumating, saka ko itinabi ang supot. Tuloy-tuloy ang hampas ng mga alon sa pampang sa harap ko. Nanatili akong nakatanaw sa dagat habang pinakikinggan ang tunog ng mga ito.

Bago umalis, muli kong dahan-dahang pinagmasdan ang pampang na nababalutan ng damo hanggang sa abot-tanaw. Nang dumating ako, ang lawak ng dagat ang unang nakabihag sa tingin ko; ngayon, naaalala ko na ang ilang puwesto sa may mga bato kung saan namumuti ang mga alon. Sinama ko rin ang mga iyon sa larawan. Sana, sa susunod kong balikan ang kuha, maalala ko hindi lang ang hangin kundi pati ang tunog ng mga alon.