Pagmasdan ang kastilyo at sakura sa Matsumae Park Meryenda habang pinagmamasdan ang mga bulaklak, tore ng kastilyo sa likod ng mga sanga

Gusto kong makita ang kastilyo kasabay ng mga bulaklak ng sakura. Iyon ang dahilan kaya pumunta ako sa Matsumae Park noong tagsibol. Mula huling bahagi ng Abril hanggang unang bahagi ng Mayo, malamig-lamig pa ang hangin sa umaga, kaya naglakad ako na may coat sa ibabaw ng damit kong kulay rosas. Pagliko ko sa timog ng tore ng kastilyo, nakita ko sa likod ng mga namumulaklak na sanga ang puting pader at mga bubong na magkakapatong. Napahinto ako roon.

Kapag sinusubukan kong isama sa litrato ang buong kastilyo, napapansin ko naman ang mga bulaklak sa harapan. Habang lumalapit ako sa mga bulaklak, natatakpan naman nila kung minsan ang kastilyo sa likod. Dahan-dahan akong naglakad habang naghahanap ng puwestong tanaw nang maayos ang dalawa, pero sa huli, ang sanga sa harap ko pa rin ang pinagmamasdan ko. Masaya na ako kahit hindi ko pa napagpapasyahan kung ano ang isasentro sa litrato. Sapat nang magkasama sa tanawin ang sakura at kastilyo para maramdaman kong sulit ang pagpunta ko rito.

Inilabas ko ang baon kong sakura mochi para kainin habang pinagmamasdan ang mga bulaklak, at inilapag iyon sa papel. Nakabalot ang matamis na palamang anko sa manipis na balat, at may dahon ng sakura sa labas. Pagkagat ko, may kaunting alat kasunod ng tamis, kaya gusto ko ulit pagmasdan ang mga bulaklak. Natawa ako sa sarili ko nang mapansing salit-salit ang tingin ko sa meryenda sa kamay ko at sa mga bulaklak sa sanga.

Sabi nila, paborito sa Matsumae ang sakura mochi na may manipis na balat na niluto sa kawali na parang crêpe. Kapag kumakain ako ng matatamis na may temang bulaklak, parang nagpapatuloy din ang tanawin. Hindi ko minadali ang susunod na kagat; pinagmasdan ko ang mga bulaklak na nagsasapawan sa likod ng bubong ng tore ng kastilyo. Ayokong isipin kung oras na bang umuwi hangga't hindi pa humuhupa ang tamis sa bibig ko.

Sunud-sunod mamukadkad ang sakura sa parke, mula sa mga nauunang mamukadkad hanggang sa mga nahuhuli. Sabi nila, mula kalagitnaan ng Abril hanggang huling bahagi ng Mayo, iba-ibang bulaklak ang maaabutan mo depende kung kailan ka bibisita. Napakaganda ng mga sanga ngayong namumulaklak ang mga ito, kaya natural lang na gustuhin ko ring bumalik. Habang nakatingala sa mga bulaklak, naisip ko: may saya rin pala sa pagbabalik sa iisang lugar para pagmasdan ulit ang mga bulaklak.

Kinain ko ang huling kagat at tinupi ang papel. Ubos na ang meryenda ko, pero naroon pa rin ang sakura sa harap ko. Titingnan ko muna ulit ang hugis ng kastilyo, tapos baka maglakad naman ako nang dahan-dahan malapit sa mga bulaklak. May matatamis din sa bayan na may bango ng sakura, ang “Hana no Matsumae,” at monaka na hugis ng kastilyo. May saya pa sa pagpili ng pasalubong na nagpapaalala sa nakita ko ngayon, kaya natuwa rin ako sa planong kasunod ng pamamasyal.