Tsurugisan Super Rindo Huminto sa daang may graba at pagmasdan ang malalayong tagaytay

May mahinang tunog habang gumagalaw ang graba sa ilalim ng sapatos ko. Huminto ako sa gilid na nakaharap sa bundok, saka ko itinaas ang tingin mula sa nakatiklop kong mapa. Nagkukulay na ang mga kalapit na puno; may bundok sa kabila ng mga ito, at may isa pa sa likod niyon. Hindi ko mapigilang sundan ng tingin kung hanggang saan pa sila umaabot.

Mabuti na lang at sinuot ko ang dyaket na kulay kalawang; bagay ito sa mga kulay ng taglagas kaya gusto kong mapasama sa litrato. Bago ko tawagin ang kaibigan kong babae, nagmasid muna ako nang kaunti pa. Nakakatuwang pagmasdan nang sabay ang mga dahong gumagalaw sa harap ko at ang malalayong tagaytay na hindi natinag.

Manipis lang ang guhit sa mapa, pero sa totoong daan, kita ko pati ang mga butil ng bato at hugis ng dalisdis. Nang makita kong nawawala sa paningin ang dulo ng daan sa may liko, dahan-dahan kong binuksan ang tupi ng mapa. Dati, papel lang ito para malaman kung nasaan ako; ngayon, para na itong dugtong ng tanawing nasa harap ko. Ganito kaya ang pakiramdam kapag unti-unti kong nakikilala ang isang daan sa bundok?

Sabi ng kaibigan ko, “May bundok pa roon sa kabila.” Muli akong tumingin sa malayo at may nakita akong isa pang bundok na bahagyang natatanaw sa likod ng pinakamalapit na tagaytay. Parang mas lumalim nang kaunti ang tanawin kaysa noong una ko itong makita. Kapag may kasama akong tumitingin, may mga bagay akong napapansin na hindi ko sana nakita nang mag-isa.

Kahit itiniklop ko na ang mapa at naisip kong panahon nang umalis, nakatutok pa rin ang mga mata ko sa kabila ng lambak. Gusto kong isama sa susunod na biyahe ang paghinto sa Fagus no Mori Takashiro para tikman ang kari ng karne ng usa. Sa araw na ito, tatandaan ko muna ang tunog ng pag-apak sa graba at ang magkakapatong na bundok. Hindi na lang guhit sa mapa ang kalsada sa gubat; naging alaala ko na rin ito ng taglagas.