Thoroughbred Ginza Tikim ng soft serve na may lasa ng bell pepper sa tapat ng burol ng pastulan

Kasama ang kaibigan kong babae, pumunta ako sa Niikappu noong tagsibol. Bitbit ko ang soft serve na may lasa ng bell pepper na binili sa bayan habang dumaan kami sa parke na may paradahan ng Thoroughbred Ginza. Ipinark namin ang kotse sa puwestong may puting guhit, saka ako dumaan sa batong daanan. Nang makita ko ang mapusyaw na berdeng soft serve sa kamay ko, naintriga ako dahil iba ito sa vanilla na nakasanayan ko. Gusto ko agad itong tikman bago pa man pagmasdan ang tanawin.

Dati, ulam ang naiisip ko kapag naririnig ko ang bell pepper, pero kilalang soft serve ito sa Niikappu. Malamig ito sa bibig. Matamis muna, saka lumalabas ang banayad na amoy ng bell pepper. Sabi ko sa kaibigan ko, “Ang presko ng lasa, ’no?” at tumikim pa ako. Nakakatuwa, may munting saya pala akong hawak habang namamasyal.

Bukas ang harap ng puting jacket ko habang nakatingin ako sa burol sa kabila ng bakod. Malawak ang damuhan sa tagsibol, at sa kabila pa nito ay may banayad na dalisdis. Pahinga lang naman ako sa lugar na may kubol at paradahan, pero iba ang takbo ng oras dito kumpara sa pagitan ng mga gusali sa bayan. Habang kinakain ko ang soft serve, unti-unti kong iginagala ang tingin sa malayo.

May mga ranch na iba-iba ang laki sa kahabaan ng daang ito, na umaabot nang mga 8km. Nasa pasukan ng rutang iyon ang parke at paradahan na ito. Sabi nila, mula tagsibol hanggang unang bahagi ng tag-araw, may pagkakataong makakita rito ng mga inahing kabayo at bisiro. Habang nakatingin ako sa kabila ng burol, naisip ko: sa ganito kalawak na pastulan kaya lumalaki ang mga kabayong madalas kong marinig ang pangalan kapag may karera?

Sinabi ng kaibigan ko, “May mga ranch pa pala sa unahan,” kaya tumango ako habang hawak pa ang soft serve ko. Lalo kong nasisiyahan sa biyahe kapag naiisip ko kung anong daan ang naghihintay sa unahan. Magpapahinga muna ako rito hanggang maubos ko ito, pagkatapos, gusto kong magpatuloy sa daang may magkakasunod na ranch.

Sa hintuang Michi-no-Eki Thoroughbred Road Niikappu, makapipili ako ng soft serve na may lasa ng bell pepper. Mga 3 minuto ang biyahe sakay ng kotse mula roon papunta sa parke at paradahan. Kapag pinili ko muna ang lasa ng bayan bago huminto sa burol, may saya rin kahit sandali lang ang paghinto sa biyahe. Parang sa tuwing maaalala ko ang tagsibol sa Niikappu, babalik din sa isip ko ang burol ng pastulan at ang unang tikim na iyon.