Masdan ang mga ilaw ng Mutsu sa gabi mula sa Tanawan ng Kamafuse-yama Paruparong Liwanag sa kahabaan ng Look ng Mutsu

Paglabas ko sa tanawan, bumungad sa akin ang mga ilaw ng lungsod. Sumiingit sa mga manggas ng amerikana ko ang malamig na hangin ng gabing Setyembre, kaya napahinto ako habang nakahawak pa sa harapan nito gamit ang dalawang kamay. Katabi mismo ng maliwanag na lungsod ang malawak at madilim na Look ng Mutsu. Nang makita ko ang hangganan ng liwanag at dilim, bigla kong naramdaman kung gaano na ako kataas sa bundok. Napahinga ako nang malalim bago pa ako nakapagsalita.

Tinatawag na “Paruparong Liwanag” ang tanawin sa gabi ng Lungsod ng Mutsu na nakikita mula sa Tanawan ng Kamafuse-yama. Bago ako pumunta rito, inakala kong parang guhit lang na naglalarawan sa mga pakpak ang mga ilaw. Pero ang nasa harap ko ay mga ilaw na sumusunod sa mga kalsada at mga kumpol na nagpapatingkad sa ilang bahagi ng lungsod. Pinagmasdan ko ang buong tanawin, iniisip kung saang banda nagsisimulang magmukhang mga pakpak.

Pagbalik ko ng tingin sa Look ng Mutsu, naging malinaw kung paanong sinusundan ng mga ilaw ang baybayin. Mula roon, kitang-kita ang paglawak ng liwanag sa magkabilang panig ng lungsod. “Ah, ito pala ang mga pakpak.” Akala ko, naghahanap lang ako ng isang hugis; hindi ko namalayang sinusundan ko na pala ang mga ilaw ng mga taong nakatira roon. Lalo kong nagustuhan ang tanawing ito.

Kumuha muna ako ng litrato, tiningnan ang screen, saka nag-angat ng tingin. Buong tanawin ang kasya sa maliit na screen, pero mas malawak ang Look ng Mutsu at lungsod sa harap ko kaysa sa larawan. Susubukan ko sanang kumuha pa ng isa, pero ibinaba ko na lang ang kamay ko. Gusto ko munang pagmasdan ang lawak nito nang hindi dumadaan sa screen. Hinawakan ko ulit ang harapan ng amerikana ko at nanatili sa loob ng bakod para pagmasdan ang tanawin.

Nasa 785m ang taas ng bahagi ng Kamafuse-yama kung saan matatagpuan ang tanawan, sabi nila. Gabi ako namangha sa lungsod at Look ng Mutsu, pero sa araw, tanaw rin daw mula roon ang Lawa ng Usoriyama at ang mga kabundukan ng Hakkōda. Napaisip ako: kung makikilala ko muna sa liwanag ng araw ang hugis ng lupain, ano kaya ang magiging dating ng tanawing ito sa gabi? Habang iniisip ko iyon, muntik na akong makapagpasya kung anong oras ako babalik.

Nakahakbang na ako pabalik sa gusali nang lingunin ko pa ang lungsod nang isang beses. Nakakapagtaka, pero mas malapit sa akin ngayon ang bawat ilaw kaysa noong hinahanap ko pa ang hugis. Pagbaba ko sa lungsod, mapapalibutan na naman ako ng mga ilaw na pinagmamasdan ko ngayon. Nang maisip ko iyon, lalo akong nanghinayang sa pag-alis. Sinundan ko muna ng tingin ang gilid ng Look ng Mutsu, saka ko inayos ang kuwelyo ng amerikana ko.