Tenkyōdai Habang nasa daan ng mga sakura, tinitingnan ko ang munting akabeko mula Aizu

Noong umaga ng unang bahagi ng Mayo, huminto ako sa daan ng mga sakura sa Tenkyōdai. May natitira pang niyebe sa Bundok Bandai sa likod ng mga bulaklak. Tagsibol sa unahan ko, bakas pa ng taglamig sa tuktok. Natutuwa akong sabay kong nakikita ang dalawa.

Nandito ako kasama ang kaibigan kong babae, at dinala ko rin ang akabeko na pinili ko noong naglakbay ako sa Aizu. Nang ipatong ko ito sa magkabilang palad, kita ang puti at itim na mga guhit sa pulang katawan nito. Bahagya ko lang inayos ang hawak ko, umuugoy na ang leeg nito—kaya hindi ko maiwasang titigan ang mukha nito.

“Ang cute, gumagalaw ang leeg ng akabeko,” sabi ng kaibigan ko. Kahit tumigil na ako sa paggalaw ng kamay, umuugoy pa rin nang kaunti ang leeg nito. Kanina lang, bundok ang tinitingnan ko; ngayon naman, hindi ko maalis ang tingin sa munting pasalubong na hawak ko.

Nang tumingala ako, may mga sakura sa magkabilang panig ng daan. May mga bulaklak pa akong nakikita sa kabila ng liko, kaya sabik na rin akong maglakad papunta roon. Hawak ko pa rin ang akabeko sa harap ng dibdib ko habang isa-isang tinitingnan ang mga puno sa dulo at ang Bundok Bandai.

May mga sakura ritong itinanim noong 1970, sa Pambansang Pista ng Pagtatanim ng Puno. Ilang ulit nang sinalubong ng mga punong iyon ang tagsibol dito. Habang hawak ko ang pasalubong kong akabeko mula Aizu, nadaragdag sa mga alaala ko sa biyahe ang kasaysayan ng lugar.

“Lakarin pa natin nang kaunti,” sabi ng kaibigan ko. Bago ko itago ang akabeko, tiningnan ko pa ulit ang mukha nito. Pumunta ako rito para makita ang mga bulaklak at bundok, pero may munting bagay din akong kinagiliwan. Gusto kong dahan-dahang lakarin ang daan ng mga sakura bago umuwi ngayon.