Bandai-Azuma Skyline Mula sa Jōdodaira, tanaw ang bunganga ngayong taglagas

Nakarating ako sa Jōdodaira sa kalagitnaan ng Bandai-Azuma Skyline at bumaba ng kotse. Nagmaneho ako rito habang pinagmamasdan ang mga dahon ng taglagas, pero ibang-iba sa inaasahan ko ang gilid ng bundok sa harap ko. Bago pa ako tumungo sa bunganga ng Azuma-Kofuji, natuwa na ako—hindi lang sa pagmamaneho matatapos ang araw na ito.

Pag-akyat ko sa hagdan hanggang sa gilid ng bunganga, bumungad sa akin ang ilalim nitong parang malaking lusong. Napabulalas ako, “Ha? Ang laki nito!” Kahit sundan ko ng tingin ang dalisdis mula sa malapit hanggang sa pinakailalim, may pader pa ring nagpapatuloy sa kabila.

Nang muli akong humarap sa bunganga, itinaas ng hangin ang buhok ko. Hinawakan ko ang buhok ko sa isang kamay at sumilip sa loob ng bunganga. Para bang tinangay na rin ng hangin ang sigaw ko kanina; ngayon, tahimik na lang akong nakatanaw.

Nang bahagya kong iangat ang tingin kong nakatuon sa ilalim ng bunganga, bumungad ang malapad na dalisdis ng Issaikyō-yama sa kabila. Nakakatuwang magkasama sa iisang tanawin ang malaking bunganga at ang kabundukang nagpapatuloy sa likod nito. Sa bawat pagtingin ko sa maliliit na bato sa paanan, sa gilid na malapit sa akin, at sa malayong gulod, lalo kong nauunawaan kung gaano kalawak ang tanawin.

Sa labas ng bunganga, nakita ko ang mga halaman sa taglagas at muling napadako ang tingin ko sa Jōdodaira sa malayo. “Doon nga pala ako naglakad papunta rito,” naisip ko nang makita ko ang dinaanan ko, at bigla akong natuwa. Dati, mula sa kalsada, nakatingala ako sa bundok; ngayon, mula rito, natatanaw ko na ang ibaba. Hindi ko makalimutan ang pagbabagong iyon.

Ibinaba ko na ang kamay kong nakahawak sa buhok, pero patuloy pa rin ang malakas na ihip ng hangin. Bago ako maglakad pabalik, sinilip ko ulit ang bunganga. Akala ko, mga alaala lang ng dahon ng taglagas ang iuuwi ko mula sa biyahe, pero iuuwi ko na rin sa alaala ang malaking bungangang ito na parang lusong.