Manzamo Isang hapon ng tag-araw, sinalubong ako ng simoy-dagat

Isang hapon ng Hulyo, nakatanaw ako sa dagat sa Manzamo. Nasa harapan ko ang malaking batong nakausli, at sa ilalim nito'y may maluwang na butas. Sabi nila, kahawig daw iyon ng nguso ng elepante, at ganoon nga ang hitsura. Akala ko, kabisado ko na ang hugis dahil sa mga larawang nakita ko, pero nang makita ko pati ang mga alon na lumalapit sa ilalim ng bato, hindi ako nakapagsalita nang ilang sandali.

Humihip ang hangin mula sa dagat at umangat nang bahagya ang buhok ko. Mabuti na lang at nakatali ang tali ng sombrerong dayami ko. Hinawakan ko ang gilid nito at saka inalis ang kamay; humaplos sa pisngi ko ang simoy-dagat. Para sa tanawin lang ako pumunta rito, pero ang sarap din pala sa pakiramdam ng hangin. Parang may bonus pa ako.

Bigla kong ibinuka ang mga bisig at huminga nang malalim. Napuno ng hangin ang dibdib ko, at nawala ang tensiyon sa mga balikat ko. Nakangiti akong nakabuka pa rin ang mga bisig, at pakiramdam ko, lumaki ako halos singlaki ng nguso ng elepante. Siyempre, mas maliit pa rin ako kung ikukumpara sa bato—sa pakiramdam ko lang naman.

Nang tumigil ako sa pagtawa, sinilip ko ulit ang butas sa bato. Kanina, hugis lang ang tinitingnan ko, pero sa tuwing humahampas ang alon sa ilalim nito, dama ko kung gaano kalaki ang bato. Nariyan ang damuhang nakalatag sa talampas, ang magaspang na bangin, at ang dagat na umaabot hanggang sa malayo. Sa bawat lipat ng tingin, pareho pa rin ang tanawin pero napapasinghap ako uli sa paghanga.

Ang sabi, nagmula ang pangalang Manzamo sa papuri ni Haring Shō Kei: “isang parang na sapat ang laki para maupo roon ang sampung libong tao.” Kapag naaalala ko iyon habang pinagmamasdan ang malawak na talampas, naiisip ko kung natuwa rin kaya ang mga tao noon sa ganitong lawak. Mas gusto kong ibuka muna ang mga bisig kaysa mag-isip ng mga komplikadong bagay, pero dama ko talaga kung gaano kalawak ang lugar na ito.

Bago umuwi, nagtagal pa ako nang kaunti para salubungin ang simoy-dagat. Ang gusto kong itatak sa isip ngayong araw ay ang unang sandaling nakita ko ang bato at ang ngiting lumitaw matapos akong huminga nang malalim. Kapag ikinuwento ko ito sa kaibigan kong babaeng mahilig ding magmaneho, baka maibuka ko pa ang mga bisig habang nagsasalita. Siguro, mas maipaparamdam ko sa kanya kung gaano kasarap sa pakiramdam ang sandaling iyon.