Hieizan Driveway Habang tanaw ko ang lawa sa likod ng mga dahon, nawala ang pagmamadali ko

Ipinark ko ang pulang kotse at naglakad hanggang sa handrail ng Yumemi-ga-Oka. Iniunat ko ang kamay na kanina lang nakahawak sa manibela; nasa harap ko ang mga dahon ng taglagas, at sa kabila ng mga iyon ang Lawa ng Biwa. Natigilan ako—ganito pala kalawak ang tanaw! Kita rin ang Lungsod ng Ōtsu, at bigla kong naramdaman kung gaano kalayo ang narating ko.

Sa umpisa, balak ko lang tumingin saglit at bumalik. Pero habang sinusundan ng tingin ko ang baybayin ng lawa, gusto ko ring malaman kung ano pa ang nasa kabila. Palipat-lipat ang tingin ko sa lungsod at sa tubig, kaya ipinatong ko ang siko ko sa handrail at idinantay ang baba sa palad ko. Ayos na ang puwesto ko para magtagal.

Sa tuwing gumagalaw ang mga dahon malapit sa mukha ko, bumabalik ang tingin ko sa mga dahon sa harap ko. Ang dami kong gustong tingnan—ang mga dahon sa tabi ko at ang lawa sa malayo—pero wala akong minamadali. Nawala ang tensiyon sa mga balikat ko, at parang naisantabi muna ang mga iniisip ko kanina.

Ilang beses kong inulit sa sarili ko, “Sandali pa,” saka ko napansing paulit-ulit ko na pala itong sinasabi. Hanggang kailan ba ang “sandali”? Natawa ako habang nakasandal pa rin ang baba sa palad ko; ako ang nagtakda ng pahinga, pero ako rin ang paulit-ulit na nagpapahaba nito. Baka ganito talaga ang gusto kong gawin sa oras na ito sa harap ng lawa.

Nang sumulyap ako sa ibaba, nakita ko ang pulang kotse sa paradahan. Ngayon, tanaw ko mula sa itaas ang kotseng nagdala sa akin dito. Makakabalik ako roon at makakapagmaneho ulit, pero gusto ko munang itatak sa alaala ko ang tanawin ng lawa sa harap ko. Inalis ko ang siko ko sa handrail at muling nilibot ng tingin ang buong tanawin.

Pagbalik ko, mas magaan na ang pakiramdam ko kaysa noong dumating ako. Wala naman akong nalutas, pero parang mas mahalaga pala sa akin kaysa inaasahan ko ang mga sandaling nakatingin lang ako sa lawa. Sumakay ako, humarap sa daan, at muling humawak sa manibela. Kung magpapahinga ulit ako sa Bundok Hiei kapag taglagas, malamang magtatagal na naman ako sa Yumemi-ga-Oka.