Shimanami Kaidō Mula sa Kiro-san, pinagmamasdan ko ang tulay na tinawid ko

Habang nagmamaneho ako sa Shimanami Kaidō, mahigpit kong hawak ang manibela at nakatuon ang tingin sa daang nagpapatuloy pagkaraan ng tulay. Tuwang-tuwa ako sa pagtawid sa ibabaw ng dagat, at naisip kong gusto kong iparada ang kotse at namnamin ang tanawin. Pagdating ko sa tanawan sa Kiro-san sa Ōshima, nakita kong umaabot hanggang sa kabila ng kipot ang tulay na katatawid ko lang.

Palubog na ang araw sa bundok at may mga punong nagkukulay na sa taglagas. Mula sa itaas, kitang-kita ang tulay at kung paano ito nagdurugtong sa mga isla; hindi ko iyon napansin habang tumatawid ako. Ah, doon pala ako dumaan, sabi ko sa sarili ko habang sinusundan ng tingin ang tulay. Napaisip tuloy ako kung saan pa ito umaabot. Gusto ko munang magtagal dito ngayon.

Umupo ako nang patagilid sa makitid na hagdang metal at ipinatong ko ang dalawang kamay sa tuhod ko. Malawak ang tanawin sa harap ko, pero habang nakaupo nang ganoon, parang walang ibang naroon kundi ako at ang tulay. Habang nagpapahinga at pinagmamasdan ito, unti-unting bumalik sa isip ko ang daang tinahak ko ngayong araw.

Noong araw na iyon, nakasindi ang mga ilaw sa tulay. Habang tinitingnan ko ang sunod-sunod na ilaw sa ibabaw ng dagat, parang ang layo-layo na pala ng narating ko, kahit kakatawid ko lang sa rutang iyon sakay ng kotse. Akala ko pauwi na ang iniisip ko, pero mas nanaig ang pagnanais kong tumawid uli. Inayos ko ang pagkakapatong ng mga kamay ko sa tuhod at tahimik kong pinanood ang tulay nang sandali.

Nang maisip kong gusto ko nang kumain sa Imabari, biglang sumagi sa isip ko ang yakibuta tamago meshi. Nang maalala ko ang malasadong itlog at matamis-alat na sarsa, parang kakalam na ang sikmura ko. Kanina lang, tulay ang pinagmamasdan ko; ngayon, pati pagkain ay inaabangan ko na. Pero bago ako tumayo, tiningnan ko muna ang tulay nang isa pang beses.

Tumayo ako at lumingon; naroon pa rin ang mga ilaw sa tulay sa ibabaw ng dagat. Nakakatuwang makita mula sa malayo ang daang tinahak ko. Pagbalik ko sa kotse, haharap ulit ako sa daan para ipagpatuloy ang biyahe ngayong araw. Sa tuwing maaalala ko ang tanawing ito pag-uwi ko, mapapasabi akong buti na lang at nagpunta ako sa Shimanami Kaidō.