Papunta sa Torii sa Kalangitan ng Dambana ng Takaya Sa kabila ng torii, tanaw ang lungsod hanggang dagat

Isang hapon ng Mayo, napatigil ako nang mamataan ko ang batong torii. Sa kabila nito, tanaw ang lungsod ng Kanonji at Dagat Seto. Abot-tanaw din ang malalayong bundok; akala ko ang torii lang ang titingnan ko, pero hindi ko namalayang hinanap na ng mga mata ko ang dagat hanggang sa dulo. Hindi ko akalaing ganito kalawak ang tanawin, kaya natigilan ako nang matagal.

Nasa taas na 404m ang pangunahing dambana. Nang marinig ko ang sukat, taas agad ang naisip ko, pero pagdating ko roon, mas ikinagulat ko na sabay kong matatanaw ang lungsod at dagat. May mga bahaging siksikan ang mga gusali, may mga bukid na sunod-sunod, at sa dulo ay dagat. Ngayon ko nakita kung paanong umaabot hanggang dagat ang lungsod na kinaroroonan ko kanina.

Inayos ko ang manggas ng puting kamiseta ko at hinawakan nang pahalang ang telepono. Kapag isinama ko ang torii sa kuha, hindi magkasya nang maayos ang dulo ng dagat. Kapag pinalawak ko naman ang dagat sa larawan, muntik nang maputol ang tuktok ng torii. Kahit pagpili lang naman kung ano ang isasama sa kuha, ayaw kong may maputol sa tanawin, kaya pinag-isipan ko iyon habang nakaunat ang braso.

Nang makakuha rin ako ng isang larawan at tingnan iyon, maganda ang kuha pero parang kulang pa. Hindi ko malimutan ang lawak ng tanaw na abot hanggang sa malayo. Bago muling itutok ang telepono, ibinaba ko muna iyon at minasdan ang dagat sa kabila ng torii. Umihip ang hangin at gumalaw ang manggas ko; naisip kong sana maisama ko rin sa larawan ang lamig nito.

Kung ipapakita ko ang larawan, gusto kong ituro ang lawak ng lungsod mula sa torii at ipaliwanag, “Lampas dito, dagat na.” Noong una, gusto ko lang magkaroon ng sarili kong kuha, pero ngayon gusto ko na ring makita ng iba ang tanawing ito. Habang iniisip ko kung kanino ko ipapadala ang larawan, kumuha ako ulit at isinama naman ang lawak ng lungsod.

Sa pagbalik ko sa ibaba, Sanuki udon ang napili kong kainin. Sa sobrang pagkaaliw ko sa tanawin sa tuktok ng bundok, hindi ko namalayang nagutom na pala ako. Gusto kong namnamin ang makunat na noodles habang tinitingnan ulit ang mga kuha ko ngayong araw. Kapag naaalala ko ang lungsod na nakalatag sa ibaba ng torii, mas nasasabik akong ipagpatuloy ang biyahe ko.