Silo Observatory Kagat ng pudding habang sinusundan ng tingin ang mga isla sa lawa

Nagmaneho ako sa National Route 230 kasama ang kaibigan kong babae, at huminto kami sa Silo Observatory. Pagkababa ko ng kotse, naglakad ako papunta sa lawa at bumungad sa akin ang malawak na Lake Tōya sa kabila ng bakod na troso. May berdeng isla sa kaliwa at hanay ng mga bundok sa kabilang panig. Kapag ganito kaganda ang tanawin sa gitna ng biyahe sa hapon, gusto kong magpahinga pa nang kaunti.

Pinili ko sa tindahan ang caramel pudding ng Lake Tōya at dinala ko ito sa terrace na tanaw ang lawa. Suot ko ang medyo maluwag na puting T-shirt, at ramdam ko ang hanging tumatama sa balikat habang hawak ang kutsara. Sumalok ako ng isang subo mula sa maliit na plato, at kumalat sa bibig ko ang tamis ng caramel. Sinabi ko sa kaibigan ko, “Ang sarap kumain habang nakatingin sa tanawin,” saka ko dahan-dahang sinandok ang kasunod na subo.

Nakajima ang malaking islang namumukod-tangi sa gitna ng lawa. Para bang umaangat mula sa ibabaw ng lawa ang mga puno roon, kaya gusto kong pagmasdan ang kaibahan ng isla at ng patag na tubig. May mas maliliit pang isla sa likuran nito. Tumingin ako sa itinuro ng kaibigan ko at isa-isa kong sinuri ang tanawing kanina'y pinagmamasdan ko nang buo.

Sa kabila pa ng lawa, makikita ang Bundok Usu at Shōwa-shinzan. Mula rito, sabay kong matatanaw ang lawa, mga isla at bulkan. Mas malayo ang tanaw rito kaysa sa mismong baybayin, at kita ko pa ang mga lugar na gusto kong puntahan sa susunod na biyahe. Nakakatuwang pagmasdan ang mga lugar na pinili ko sa mapa bilang mga susunod kong pupuntahan—narito sila ngayon, tanaw sa kabilang pampang.

Espesyalidad ng lugar ang pudding na makinis at madaling matunaw sa bibig, na may saganang tamis ng caramel. Kagat ng matamis, tingin sa lawa, tapos isa pang subo—sakto ang pagkakasunod-sunod na iyon ngayong araw. Hindi kami nagmadaling pumunta sa susunod na lugar; nagkuwentuhan muna kami ng kaibigan ko tungkol sa hugis ng isla at hanay ng mga bundok. Parang mas nakilala ko pa ang Lake Tōya sa simpleng pahinga namin.

Pagkatapos kong kumain, minsan ko pang minasdan ang lawa mula sa loob ng bakod. Matapos pagmasdan ang lawak ng tubig hanggang sa kabilang pampang, bumalik ako sa kotse. Pakiramdam ko, may iba pang kasiyahang naghihintay sa susunod na kalsada. Habang iniikot namin ang lawa, gusto kong maglaan ng oras para tumingin-tingin. Itatanda ko ang pahingang ito na may pudding sa isang hapon ng biyahe namin ng kaibigan ko sa Lake Tōya.