Hanay ng mga puno ng seresa sa Shizunai Nijukken-dōro Mga seresa hanggang dulo ng kalsada—magmaneho sa tagsibol ng Shizunai

Noong umagang pumunta kami ng kaibigan kong babae sa Nijukken-dōro sa Shizunai, diretso ang kalsada sa harap namin. Hawak ko ang manibela gamit ang dalawang kamay at nakatutok ang tingin ko sa daan. Punô ng mga bulaklak ng tagsibol ang mga puno ng seresa sa magkabilang gilid. Iba ito sa karaniwan kong mga biyahe, kung saan lagi kong inaabangan ang susunod na kurbada; ngayon, ang mismong tuwid na daan sa unahan ang inaabangan ko.

Dahil medyo malayo sa kalsada ang mga puno, malawak ang tanaw ko sa langit mula sa daan. Dumampi ang hangin sa kuwelyo ng puti kong jacket, at naramdaman ko sa pisngi ko ang simoy ng umaga ng tagsibol. Nagpatuloy ako nang dahan-dahan, at saka ko lang ipinarada ang kotse para masdan ang mga bulaklak. Inaabangan ko ang dalawang tanawin—ang mga bulaklak habang nagmamaneho at habang naglalakad.

Nang iparada ko ang kotse at maglakad sa tabi ng hanay ng mga puno, ang mga bulaklak na kanina’y tanaw ko lang mula sa malayo ay nasa tabi ko na. Tumingala ako sa dulo ng mga sanga, ibinaba ang tingin sa paanan ko, saka sa susunod na puno. “Hanggang doon pa pala ang hanay, ano?” sabi ng kaibigan ko habang naglalakad kami. Bumagal pati lakad ko. Ayos lang na maglaan ako ngayon ng oras sa pagmasid sa mga bulaklak.

Tinatayang 7km ang haba ng tuwid na bahagi ng kalsada, at mahigit 2,000 puno ng seresa ang nakahanay dito. Nagmula ang pangalang Nijukken-dōro sa lapad ng kalsada—20 ken, mga 36m, mula sa isang gilid hanggang sa kabila. Dati itong daan para sa mga opisyal na pagbisita sa imperyal na rantso. Ayon sa kuwento, sinimulan ang paglilipat ng mga puno ng seresa rito noong 1916 at tumagal ito nang 3 taon. Hindi ko akalaing ganoon kahaba ang kasaysayan ng kalsadang tinatahak ko ngayong tagsibol.

Kapag tinitingnan ko ang mga puno isa-isa, napapansin kong iba-iba ang lawak ng mga sanga kahit magkakamukha ang mga ito mula sa malayo. Huminto ang kaibigan ko sa may unahan at naglakad ako palapit sa kanya. Matapos mamangha sa haba ng buong hanay, pinagmasdan ko nang mabuti ang mumunting bulaklak. Pakiramdam ko, dahil nagmaneho ako rito, nasilayan ko ang hanay sa kabuuan at napagmasdan nang malapitan ang mumunting bulaklak.

Kapag tagsibol sa Shinhidaka, gusto kong pumili ng “Sakura Saku,” ang yōkan ng Yagi Kashihō. Pang-tagsibol lang ito: binubuo ito ng Mitsuishi yōkan na pinatungan ng yōkan na may sakura. Nakakatuwang may matamis na yōkan na magpapaalala sa akin ng mga sakurang pinagmamasdan ko. Kapag kumain ako ng isang hiwa pag-uwi, baka maalala ko pati ang tuwid na kalsadang dinaanan ko noong umaga.