Mga torii sa dagat ng Ōuo Shrine 3 torii sa Ariake Sea at meryendang dalanghita ng Tara kapag low tide

Pagbaba ko ng kotse sa paradahan, binalatan ko ang dalanghita ng Tara na dala ko. Naiwan sa mga daliri ko ang bango ng balat; isinubo ko ang isang piraso. Habang kinakain ko ito sa simoy ng tagsibol, kumalat sa bibig ko ang matamis na katas, at sakto itong meryenda bago maglakad-lakad.

Sa likod ng torii na pinakamalapit sa akin, may isa pa, at sa likod niyon, isa pa. Nakahilera ang tatlo sa putikang lumitaw nang umurong ang tubig. Paliit nang paliit sa paningin ko ang mga torii habang papalayo ang hanay. Nang sundan ko ng tingin ang magkakapareho nilang hugis, saka ko nakita kung gaano kalawak ang putikan hanggang sa dagat.

Sabi ng kaibigan kong babae, “Kapag high tide, parang nakatayo sila sa tubig.” Ngayong low tide, kita ang mga haligi hanggang sa paanan. Kahit sa parehong mga torii kami pumunta, iba ang tanawin depende sa pagtaas at pagbaba ng tubig. Ang saya pag-isipan.

May alamat daw tungkol sa isang opisyal na iniwan sa isla at iniligtas ng isang malaking isda. Ayon sa kuwento, ipinangalan sa isdang iyon ang Ōuo Shrine, at doon din nagmula ang mga torii sa dagat. Hindi lang ganda ng tanawin ang gusto kong alalahanin; pati ang kuwentong iyon.

Pagkaubos ko ng dalanghita, niligpit ko ang papel at mga balat. Mint na pang-itaas, manipis na cardigan, at puting shorts ang suot ko ngayon. Magkatabi kaming tumayo ng kaibigan ko. Mula pa lang sa pinagparadahan ng kotse, kita na ang mga torii, ang putikan, at ang guhit ng abot-tanaw.

Tampok din sa Tarafuku-kan sa hintuang Michi-no-Eki Tara ang dalanghita ng Tara, isang prutas na kilala sa bayan. Nasiyahan ako sa tanawin ng dagat habang kumakain ng prutas na kilala rito, kaya malamang na hindi ko malilimutan pati ang oras na nagpahinga ako rito. Napag-usapan namin na gusto rin naming makita sa susunod ang tanawin kapag high tide. Nagtagal pa kami roon habang pinagmamasdan ang dagat.