Nisshō-tōge Hawak ang kuwelyo ng dyaket habang nakatanaw sa kapatagan sa kabila ng mga dahon

Kasama ko ang kaibigan kong babae sa biyahe namin sakay ng kotse patawid ng Nisshō-tōge, at huminto kami sa tanawan sa panig ng Shimizu. Pagkababa ko at paglakad palapit, punô ng mga dahon ng taglagas ang bundok sa unahan. Sa likod niyon, bumungad ang kapatagan ng Tokachi—hindi ko iyon tanaw kanina mula sa daan sa bundok. Akala ko, mga dahon lang sa harap ko ang titingnan ko, pero gusto ko palang masdan ang tanawin hanggang sa pinakadulo.

Malamig ang hangin sa bundok noong Oktubre kaya hinawakan ko ang kuwelyo ng dyaket ko. Nasa kabilang kamay ko naman ang nakatiklop na mapang tinitingnan ko kanina. Masaya ring tiyakin ang rutang binalak namin, pero sa sandaling iyon, mas gusto kong pagmasdan ang nasa harap ko kaysa ang mapa. May suot akong tights sa ilalim ng shorts ko, kaya puwede pa akong magtagal dito nang kaunti.

Mula sa tabi ng bangkong troso, tanaw ko sa likod ng mga puno ng birch ang magkakapatong na mabababang burol. Paglingon ko sa kanan, magkakatabing maliliit na bukirin ang bumubuo sa kapatagan. Dito ko lang talaga naramdaman ang gaan ng pakiramdam matapos makalabas sa daan sa bundok. Sabi rin ng kaibigan ko, “Ang lawak ng Tokachi,” at matagal kaming tumingin nang hindi muling nagbukas ng mapa.

1,106m ang taas ng mismong Nisshō-tōge. Hindi kami nasa tuktok kundi sa tanawan malapit sa ika-5 himpilan sa panig ng Shimizu. Ang sarap sa pakiramdam na matawid ang daanan sa bundok sa pagitan ng Hidaka at Tokachi, tapos masdan mula sa itaas ang lupain sa kabilang panig. Kapag nadala ko na sa alaala ang tanawing ito at bumaba na ako sa kapatagan, baka iba na rin ang dating ng susunod na daan.

Ikinumpara muna namin ng kaibigan ko ang mga punong malapit sa amin na nagkukulay-taglagas, saka ko uli ibinaling ang tingin sa malayo. Gumagalaw sa hangin ang mga dahon sa harap namin, pero payapa at malawak tingnan ang kapatagan. Buong umaga akong nagmaneho, at saka lang talaga kumalma ang loob ko habang pinagmamasdan ang tahimik na kalawakan. Ibinaba ko ang mapang hawak ko; gusto ko pang manatili roon kahit sandali pa.

Gusto kong tikman sa tanghalian dito ang Tokachi Shimizu Gyū-tama Steak-don ng Tokachi-tei. Nakakatuwang isama sa biyahe ang pagtikim ng pagkaing kilala sa lugar matapos namnamin ang tanawin. Nang mapag-usapan naming magkaibigan ang “Kumain muna tayo bago bumaba,” kusa nang nabuo ang plano namin. Gusto kong magtuloy sa mga daan ng Tokachi matapos masiyahan sa tanawin at mabusog.