Tanawan ng Mount Tento (Okhotsk Ryūhyōkan) Isang subo ng salted caramel sa harap ng tanawing nababalutan ng niyebe

Isang hapon ng Pebrero, lumabas ako sa rooftop ng Okhotsk Ryūhyōkan. Isiniksik ko ang mapusyaw na lila kong scarf sa kuwelyo ng cream na down jacket; malamig ang hanging dumampi sa pisngi ko. Sa kabila ng rehas, bumungad ang mga punong nababalutan ng niyebe at ang lungsod ng Abashiri.

Sa dulo ng magkakahanay na gusali, tanaw ang dagat, at doon ko lalong naramdaman kung gaano kalapit dito ang lungsod sa baybayin. Gusto kong isa-isang pagmasdan ang mga sanga ng malalapit na puno, saka ilipat ang tingin ko sa tubig sa malayo. Sa ilalim ng mapusyaw na langit ng taglamig, napatingin ako sa mas malayo kaysa karaniwan.

Hawak ko ang drift ice soft serve na pinili ko sa Okhotsk Ryūhyōkan. Habang nakaguwantes at hawak ang cone, pinagmamasdan ko ang maliliit na asul na butil sa ibabaw ng mapusyaw na soft serve. Asin pala ang mga iyon, at ginagamit daw ang pigment mula sa damong-dagat para kulayan ang mga ito.

Sa isang subo, nagsama ang tamis ng caramel at alat, at napangiti ako. Sa ganitong kalamig na araw ko pa napiling magmeryenda nito, pero gusto kong tandaan ang lasa kasama ng tanawin ngayong araw. Hinawakan kong muli ang cone gamit ang dalawang kamay at dahan-dahan kong ninamnam ang bawat subo.

Bago ko maubos, muli kong sinilip ang dagat sa dulo ng lungsod. Parang naging bahagi rin ng biyahe ko sa taglamig sa Abashiri ang mismong sandaling ninanamnam ko ang soft serve sa tanawang nababalutan ng niyebe. Sa susunod, gusto ko ring namnamin ang tanawin ng Mount Tento mula sa ibang bahagi ng rooftop.