Pamamasyal sa kotse sa Bundok Dogo Isang umaga ng mga dahong pangtaglagas at mansanas sa Tsukimi-ga-oka

Dala ang mga mansanas mula Saijō, pumunta ako sa Bundok Dogo kasama ang kaibigan kong babae na kasama ko sa pagmamaneho. Kalagitnaan ng Oktubre ngayon, at hanggang Tsukimi-ga-oka ang biyahe namin. Nang iparada ko ang kotse, nakita ko ang isang bilugang bundok na nag-iiba na ang kulay ng mga puno sa likod ng gusaling may kayumangging bubong.

Bumaba ako ng kotse at inayos ang jacket na nakatali sa baywang ko. Nakaabong sweatshirt at pink na shorts ako ngayon, at gusto ko ring magpalitrato kasama ng kotse sa harap ng bundok. Pero meryenda muna—naglabas ako ng isang mansanas.

Pagkakagat ko, kumalat sa bibig ko ang katas at ramdam ko ang malutong nitong laman. Hindi pa naitututok ng kaibigan ko ang kamera, nakangiti na ako. Titingin sa mansanas, titingin sa bundok, tapos kakain na naman ng mansanas. Mukhang mas tatagal sa inaasahan ang pahinga namin sa paradahan.

May susuki sa tabi ng sementadong daan, at pag-angat ng tingin ay tuloy-tuloy ang mga punong pangtaglagas. Habang pinagmamasdan ang bundok na may natitira pang kaunting luntian ng tag-araw, pinag-usapan namin kung aling bahagi ang isasama sa litrato. “Isama natin ang mansanas para talagang larawan ng araw na ito,” sabi ng kaibigan ko, saka niya ako kinunan habang nakatayo sa tabi ng kotse.

Pagkaubos ko ng mansanas, sabay naming tiningnan ang mga nakuhang litrato. Maganda rin ang larawang bundok lang ang kuha, pero ngayon, mas gusto ko ang larawang may pulang kotse at meryenda. Pakiramdam ko, kuhang-kuha sa mga litrato ang umagang nagmaneho kami hanggang Saijō at nagpalipas ng oras sa Tsukimi-ga-oka.