Papuntang Momijidani Ōtsuribashi Buksan ang balot ng tote-yaki bago maglakad sa tulay

Noong umaga ng unang bahagi ng Nobyembre, nagmaneho ako papunta sa Momijidani Ōtsuribashi. Matapos kong iparada ang kotse at bumaba, tumambad sa dulo ng batuhing daan ang matayog na pangunahing tore. Inayos ko ang maikling pulang jacket ko at naglakad papunta sa pasukan ng tulay. Balot ng mga dahon ng taglagas ang mga bundok sa paligid, at sumisinag ang liwanag ng umaga sa pagitan ng mga dahon. Kahit hindi pa ako tumatawid, ang gandang huminto muna at namnamin ang tanawin.

Pagbukas ko ng balot ng tote-yaki na pinili ko sa Shiobara, sumilip sa masa ang cream. Matamis ito at may kinako at agar-agar na may arnibal na black sugar. Napangiti ako habang tinitingnan ang palaman, kaya sabi ng kaibigan kong kasama sa biyahe, “May meryenda ka na agad, ah.” Nasa tulay na ang isip ko, pero uunahin ko munang namnamin ang isang ito.

Sa unang kagat, malambot at magaan ang masa, saka kumalat sa bibig ang tamis ng cream. Pagtingala ko, nakita kong makitid na nakalatag sa pagitan ng dalawang tore ang daan ng tulay. Paglampas sa maliit na kubo sa pasukan at sa gusaling mababa ang bubong, naroon ang daang tatahakin ko. Habang kumakain ako, pinagmamasdan namin ng kaibigan ko ang tulay; mas lalo akong nasabik magsimulang tumawid kaysa noong kalalabas ko pa lang sa kotse.

Nang maubos ang meryenda, itinabi ko ang balot at tumuloy sa tulay. Ang Momijidani Ōtsuribashi ay 320m na tulay na nilalakaran patawid sa Shiobara Dam Lake. Sa paglakad ko sa bahaging nasa loob ng rehas, nakita kong napalilibutan ng mga dahon ng taglagas ang lawa, gaya ng tanaw mula sa pasukan. Huminto kami ng kaibigan ko para pagmasdan pati ang mga bundok na nasasalamin sa tubig. Gusto kong maging bahagi ng biyahe ngayong araw pati ang mga sandaling huminto kami sa tulay.

Pagdating sa kabilang pampang, muli kong tiningnan ang tulay mula sa ibang anggulo. Parang nagkadugtong sa paningin ko ang matayog na tore na tanaw mula sa pasukan at ang daang nilakaran namin sa ibabaw ng lawa. Pabalik sa kotse, napunta naman kami sa usapan tungkol sa iba pang palaman ng tote-yaki. Isang umagang naglakad ako sa tulay sa gitna ng mga dahon ng taglagas at tumikim din ng meryenda mula sa Shiobara. May saya ring isipin kung aling tote-yaki naman ang susubukan ko sa susunod.