Paglibot sa Tanawan ng Tōmi-yama Ninamnam ang Hyūga-natsu sa deck na tanaw ang look

Pagdating ko sa deck na kahoy, bumungad sa akin ang dagat sa kabila ng barandilya. Huling bahagi ng Abril noon, at una kong itinuon ang tingin sa bayang nasa kabila ng look. Kita ko nang sabay ang luntiang burol sa harapan, mga gusali sa baybayin, at kabundukan sa dulo. Mas malawak ang tanawin kaysa sa inakala ko batay sa mapa; nakalimutan ko tuloy ilabas ang baon kong meryenda.

Suot ko ang bestidang bulaklakin at manipis na kardigan habang nakatanaw mula sa loob ng barandilya. May taas na humigit-kumulang 308m ang Tōmi-yama. Iba ang tanawin dito kaysa kapag nasa tabing-dagat ka; mula rito, gusto kong sundan pati ang hugis ng look. Habang sinusundan ko ng tingin ang baybayin, napansin kong magkadugtong ang bayan at ang mga luntiang burol, at natagalan akong nakatitig nang walang imik.

Pagkatapos kong masilayan ang buong tanawin, inilabas ko mula sa maliit na lalagyan ang baon kong Hyūga-natsu. Hiniwa ko iyon nang hindi inaalis ang maputing sapin sa ilalim ng balat. Dati, lagi kong inaalis ang puting bahagi ng mga citrus, kaya tumatak sa isip ko nang marinig kong mas masarap pala kung iiwan iyon. Itinaas ko ang isang hiwa at dahan-dahang inilapit sa bibig.

Pagkagat ko, magkasabay na kumalat ang tamis ng maputing sapin at asim ng laman. Sabi nila, sa Lalawigan ng Miyazaki natuklasan ang Hyūga-natsu. Habang kumakain ako ng lokal na prutas at pinagmamasdan ang dagat, naging bahagi na rin ng saya ng paglalakbay ang pahinga sa tanawan. Bago ko kainin ang susunod na hiwa, tumingala muna ako ulit sa look.

Sa palibot ng bundok matatagpuan ang Parke ng Kagubatan ng Tōmi-yama, kung saan namumulaklak tuwing tagsibol ang mga bulaklak ng seresa, magnolia, at azalea. Noong araw na iyon, mas gusto kong pagmasdan ang luntiang mga puno at malawak na dagat kaysa sa mga bulaklak. Gusto ko sanang makita pareho, pero sa lawak ng tanawing nasa harap ko, mas gusto ko munang magtagal dito. Kahit kumokonti na ang Hyūga-natsu sa lalagyan, hindi ko minadaling ubusin.

Kinain ko ang huling hiwa at itinabi ang lalagyang wala nang laman. Bago umalis sa deck, muli kong pinagmasdan ang baybayin. Dagat ang sadya kong makita rito, pero masaya ako dahil iuuwi ko sa alaala ang bayan, burol, at bundok, hindi lang ang dagat. Maaalala ko rin ang lasa ng Hyūga-natsu na kinain ko sa Tōmi-yama noong tagsibol, kasama ng malawak na tanawing ito.