Paglilibot sa Pamayanan ng Sakitsu Simbahan sa kabilang panig ng look at tamis ng sugi yokan

Sa pagitan ng mga bubong sa kabilang panig ng look, nakaungos ang matulis na tore ng simbahan. Noong umaga ng Agosto, habang minamasdan ko ang Pamayanan ng Sakitsu mula sa kabilang pampang, unang tumatak sa akin ang payat na hugis nito. Akala ko, simbahan lang ang sadya ko, pero nang makita kong kasama sa tanawin ang tubig, mga bahay at kabundukan, hindi ko malaman kung aling bahagi ang iuuwi ko sa alaala. Bago ako kumuha ng litrato, matagal ko muna itong tinitigan.

Inayos ko ang salaming pang-araw na nakapatong sa ulo ko at damang-dama ang simoy mula sa dagat. Presko sa balat ko ang hangin sa umaga habang suot ko ang pang-itaas na gingham at puting shorts. Tiningnan ko muna ang buong taas at laki ng simbahan, saka ang mga bubong sa paligid nito. Maayos itong nakapuwesto sa kabuuan ng bayan. Mula sa malayo, parang mas matatandaan ko ang simbahan at ang nayon ng mga mangingisda bilang iisang tanawin.

Noong ipinagbabawal ang Kristiyanismo, magkasabay na umiral sa Sakitsu ang Budismo, Shintoismo at Kristiyanismo, at dito nahubog ang pananampalatayang natatangi sa mga nayon ng mga mangingisda, sabi nila. Naalala ko ang kuwentong iyon habang pinagmamasdan ang mga bahay sa kabilang panig ng look. Hindi lang pala ito magandang tanawing may simbahan. Nang maisip ko ang buhay na nagpatuloy rito, mas gusto ko pang pagmasdan nang mas matagal ang buong bayan kaysa kanina.

Pagbukas ko sa pambalot ng sugi yokan na dala ko, nakita ko ang mapulang guhit sa munting mochi. Napansin ko rin ang dahon ng sugi na kasama nito, kaya pinagmasdan ko muna nang mabuti ang hugis bago tikman. Mula sa tanawin sa look, napunta naman ang tingin ko sa kakaning kasya sa palad ko. Maingat ko itong dinala, pero nang mabuksan ko na, lalo akong sabik na matikman ito.

Sa isang kagat, natikman ko agad ang palamang nasa loob ng mochi. Mochi na gawa sa uruchimai—bigas na hindi malagkit—ang bumabalot sa palaman; sabi nila, nagmula raw ang kakaning ito sa mga sugo mula sa Ryukyu. Habang nakatanaw sa dagat at naaalala ang kuwentong iyon, lalo akong nausisa sa kasaysayan ng mga bagay na nakarating sa bayang ito. Bago ko kainin ang natira, muli kong tiningnan ang mapulang guhit sa hawak kong piraso.

Pagkatapos kong ubusin ang sugi yokan at tumingala, nandoon pa rin ang simbahan sa kabilang panig, sa pagitan ng mga bubong. Pareho pa rin ang tanawing pinagmamasdan ko kanina, pero ngayong alam ko na ang tungkol sa buhay, pananampalataya at kakanin dito, mas marami na akong gustong tandaan. Ang sarap namnamin nang dahan-dahan ang tanawing ito sa kabila ng look ngayong araw. Sa huling kuha ko, isinama ko sa malawak na frame ang mga bahay sa paligid ng simbahan.