Magmaneho papunta sa Fukiware-no-taki Talon sa siwang ng bato at bagong sibol na mga dahon sa tagsibol

Nang makita ko ang Fukiware-no-taki mula sa daanang lakaran, naisip ko agad: iba ito sa mga talong kilala ko. Hindi mula sa mataas na bangin bumabagsak ang tubig; dumadaloy ito papasok sa malawak na siwang sa bato. Umaabot malapit sa akin ang agos, saka bigla itong naglalaho sa paningin. Habang sinusundan ko ito ng tingin at iniisip kung saan kaya ito tutuloy, napako ako sa kinatatayuan, magkadikit ang mga kamay sa harap ng baywang.

Suot ko ang mapusyaw na pink na bestida at beige na coat. Malamig pa ang hangin sa umaga, pero sa kabilang pampang ay nagsisibulan na ang mga bagong dahon sa mga puno. Tuluy-tuloy ang tunog ng tubig, kaya bumagal pati ang pag-aayos ko ng manggas ng coat. Akala ko tanawin ng tagsibol ang una kong hahangaan, pero itong tunog at agos ang unang bumihag sa akin.

Nabuo raw ang Fukiware-no-taki nang ukitin ng tubig ang malalambot na bahagi ng batong ilalim ng ilog at lumawak ang mga siwang. Nagmula rin ang pangalan nito sa itsura ng batong tila nahati nang malaki. Nang makita ko mismo ang hugis na nilikha ng tubig, mas tumimo sa akin ang paliwanag kaysa noong binabasa ko pa lang ito. Kamangha-mangha na hanggang ngayon ay tuluy-tuloy pa rin ang agos ng tubig sa bahaging iyon.

May alamat ding konektado sa Palasyo ng Dragon ang pool sa paanan ng talon. Noon, nanghihiram daw ang mga taga-nayon ng mga bandeha at mangkok na ginagamit sa mga pagdiriwang, saka ibinabalik ang mga ito. Habang pinapanood ko ang tubig na naglalaho sa siwang, naiintindihan ko nang kaunti kung bakit naiisip kong may ibang daigdig sa kabila. Dahil hindi ko makita kung saan nagpapatuloy ang agos, lalo akong nagtataka kung saan kaya ito napupunta.

Bago ako pumunta rito, narinig kong nagiging rumaragasang talon ito sa panahon ng bagong sibol na mga dahon, habang nilalamon nito ang tubig mula sa tunaw na niyebe. Pero nang pagmasdan ko mismo, kumabog ang dibdib ko kahit nakatayo lang ako. Pagkatapos kong kunan ng litrato, hindi ko agad maibaling ang tingin ko sa screen. Sinundan ko ng tingin ang pinagmumulan ng tunog, ang maputing agos, at ang hugis ng mga bato. Pag-uwi ko, kapag litrato na lang ang tinitingnan ko, maaalala ko kaya pati ang tunog na ito?

Pagkatapos kong pagmasdan ang talon, inaabangan ko na ang tenzaru soba sa Mumon, kainan ng soba at udon sa Hirakawa, Tone. May tempura ng mga gulay na napapanahon at malamig na soba. Pagkagat ko sa malutong na tempura, unti-unti kong nailipat ang isip ko mula sa tunog ng tubig papunta sa tanghalian. Busog ang mata, tenga, at tiyan ko; pakiramdam ko, lubos kong nasulit ang tagsibol sa Numata.