Ipinagpag ko ang niyebe sa guwantes ko, saka tumingala sa tore Paglalakad sa bundok sa taglamig sa Chihaya Enchi noong Enero

Isang umaga ng Enero, nagmaneho ako hanggang sa paanan ng Kongō-san. Nakahawak ako sa manibela at nakatingin sa daan, saka pinatay ang makina sa paradahan. Mula rito, bababa ako ng kotse at maglalakad sa bundok buong araw. Isinuot ko ang dyaket pangtaglamig sa ibabaw ng fleece, inayos ang guwantes at sapatos na panglakad, at nag-iba ang pakiramdam ko kumpara noong nagmamaneho pa ako.

Habang naglalakad ako mula Fushimi Rindō papuntang Chihaya Enchi, sa bawat pagbuga ko ay may puting ulap ng hininga sa harap ng mukha ko. Umalingawngaw nang bahagya sa pagitan ng mga puno ang yabag ng sapatos ko sa niyebe. Mas gusto kong namnamin ang bawat hakbang paakyat kaysa magmadaling makarating. Nang huminto ako sandali, mas rinig ko ang katahimikan ng gubat kaysa habang naglalakad.

Sa likod ng mga sanga, lumitaw ang tore ng tanawan. Sunod-sunod ang mga hagdan at magkakapatong ang mga palapag, habang umaabot sa langit na may niyebe ang puting handrail. Huminto ako sa daang nasa ilalim ng tore at marahang ipinagpag ang niyebeng dumikit sa guwantes ko. Nang makita kong nahuhulog ang maliliit na butil ng niyebe, tumingala ako sa tore at nakaramdam ng saya dahil nakarating ako rito sa sarili kong mga paa.

Mula sa ilalim ng tore, pinagmasdan ko ang niyebeng naiwan sa mga sanga at ang hugis ng mga hagdan. Sa tag-araw, nababalot ng mga dahon ang gubat, pero sa taglamig, mas litaw ang hugis ng mga puno at sanga. Bahagya kong hinila ang mga manggas ng dyaket ko at nagpahinga sandali, saka inisip ang daan pauwi. Gusto kong tandaan ang sandaling ito—ang paglalakad ko hanggang dito para masilayan ang tanawing nababalutan ng niyebe.

Pagbalik ko sa paanan ng bundok, gusto ko ring pumili ng tofu mula sa Chihaya bilang pasalubong. Gawa ito sa tubig na dumadaloy sa ilalim ng lupa mula sa Kongō-san at mga butil ng soya na itinanim sa Japan. Gusto kong ihanda ito bilang yudofu sa bahay. Pagbalik ko sa kotse, tinanggal ko ang guwantes, ibinaba ang backpack at nagpahinga sandali. Pagkatapos maglakad buong araw, gusto kong pumili ng kantang kalmado para sa biyahe pauwi.