Mamasyal sa Bundok Inunaki Pakinggan ang lagaslas ng Gyōja-no-taki sa tabi ng tulay

Pagdating ko sa tabi ng Gyōja-no-taki, mas malapit pala ang tunog ng tubig na dumadaloy sa mga bato kaysa inaasahan ko. Hapon iyon ng kalagitnaan ng Oktubre, at luntian pa ang mga dahon sa mga puno. Mapusyaw na rosas ang bestidang suot ko sa ilalim ng amerikana kong kulay krema; may medyas na pampitis at puting sneakers din ako. Nang huminto ako sa tabi ng pulang-kahel na tulay, unti-unti akong kumalma.

Bumabagsak ang tubig mula sa mataas na bahagi ng mga bato, saka nagbabago ang direksiyon ng agos nito sa kalagitnaan. Akala ko diretso lang pababa ang agos, pero iba-iba pala ang hugis ng tubig sa bawat baitang ng bato. Marahan kong pinagdikit ang dalawang kamay sa harap ng baywang at sinundan ng tingin ang agos. Mas gusto kong makinig na lang kaysa magsalita. Sa tunog lang ng tubig na patuloy na bumabagsak, pakiramdam ko makakatagal ako rito.

Hanggang ngayon, dinarayo pa rin ng mga tagasunod ng Shugendō ang Bundok Inunaki, at nagsasanay din sila sa Gyōja-no-taki. Tinatawag din daw na Nyonin Ōmine ang Bundok Inunaki dahil maaari ring magsanay rito ang mga babae. Tanaw ko lang ang talon, pero nang maisip kong may mga taong matagal nang nakikinig sa tunog ding iyon, parang nag-iba ang tingin ko sa karaniwang tanawin ng tubig.

May alamat tungkol sa aso ng isang mangangaso na nagligtas sa amo nito mula sa higanteng ahas. Sinasabi sa kuwento na tumahol ang aso para balaan ang amo nito sa panganib na papalapit. Noong pangalan pa lang ng bundok ang naririnig ko, akala ko isa itong bundok kung saan umaalingawngaw ang tahol ng mga aso, pero hindi pala. Habang pinagmamasdan ko ang talon at inaalala ang alamat, parang nagkakaroon ng mas malalim na kahulugan ang pananatili ko sa tabi nito.

Habang pinagmamasdan ko ang talon, napunta na rin ang pansin ko sa hawakan ng tulay, sa mga baitang ng bato, at sa bahaging kung saan dumadaloy papasok ang tubig. Noong una, talon lang talaga ang pakay ko, pero nagustuhan ko rin ang tanawin sa paligid nito. Pagkatapos kong kumuha ng litrato, ibinaba ko ang mga kamay ko at nakinig pa sandali. Dito, hindi ko agad naalala ang oras ng pag-uwi na itinakda ko bago ako nagsimulang maglakad.

Sa paanan ng bundok, nagpapatuloy ang bayan ng mga onsen mula sa dating pamayanan sa harap ng Templo ng Shippōryū-ji. Habang binabalikan ko ang dinaanan ko, gusto ko ring maglaan ng oras para makapag-unat at makapagpahinga sa onsen. Naakit din ang pansin ko sa Senshū Mizunasu, espesyalidad ng Senshū. May nakalistang bilihan din ng atsara mula sa mizunasu, kaya nakakatuwang mamili ng pasalubong na matitikman ko sa bahay. Kahit nakapaglakad na ako sa bundok, pakiramdam ko tuloy pa rin ang biyahe ko ngayong araw.