Paglibot sa Hachiman-bori Tanawin ng kanal sa tagsibol mula sa Hakuun Bridge, kasama ang detchi yōkan

Mula sa Hakuun Bridge, tanaw ko ang tubig ng Hachiman-bori na nagpapatuloy sa pagitan ng mga bahay hanggang sa dulo ng tanawin. Hapon iyon sa unang bahagi ng Abril. Mula sa mga cherry blossom sa unahan, sinundan ko ng tingin ang pader na bato, ang mga bubong sa ibabaw nito, at ang iba pang bubong sa likuran. Akala ko ang kanal lang ang papansinin ko, pero napaisip ako kung paano nagkakahanay ang mga bahay. Natagalan ako sa may gitna ng tulay.

Inilapit ko sa braso ko ang kardigang mapusyaw na rosas na suot ko sa ibabaw ng puting polo, saka inilabas ang meryenda. Nakabalot sa balat ng kawayan ang detchi yōkan. Baka masira ang hugis nito kapag nagmadali akong magbukas, kaya dahan-dahan kong tinuklap ang balot habang nakatingin sa mga kamay ko. Marahil dahil pinagmamasdan ko ang tahimik na tubig sa harap ko, bumagal pati ang pagsubo ko.

Kumuha ako ng isang subo gamit ang mga daliri at tinitigan muna ito. Dinadagdagan daw ng harina ang pinong paste ng azuki beans, saka minamasa ang halo, binabalot sa balat ng kawayan at pinapasingawan. Napaisip ako kung ano ang pinagkaiba nito sa karaniwang yōkan; gusto ko na tuloy itong matikman. Pagkagat ko, naiwan ang bango ng kawayan at banayad na tamis. Natutuwa akong ito ang pinili kong meryenda habang pinagmamasdan ang tanawin.

May kaugnayan ang kanal na ito sa Hachiman-yama Castle na itinayo ni Toyotomi Hidetsugu, at ipinapaalala nito ang kasaysayan ng lugar bilang mahalagang daanan ng kalakal sa Lawa ng Biwa. Tahimik itong tingnan ngayon, pero noon, mahalaga ito sa pagdadala ng mga kargamento. Habang sinusundan ko ng tingin ang pader na bato hanggang sa dulo, napaisip ako sa buhay ng mga taong gumagamit noon ng kanal. Itinigil ko muna ang pagkain ng matamis at minasdan ulit ang paligid.

Madalas daw gamitin ang paligid ng Hakuun Bridge at Meiji Bridge bilang lokasyon ng mga dramang pangkasaysayan at pelikula. Kapag naririnig ko iyon, parang pamilyar na sa akin ang tanawin. Pero ngayong araw, hindi ito nasa screen—nakatayo ako mismo rito at dama ko ang simoy ng tagsibol. Habang pinagmamasdan ko ang mga sanga ng cherry blossom at magkakapatong na bubong, pakiramdam ko, nakahanap ako ng isa pang tanawing gusto ko, sa halip na basta matiyak na pamilyar sa akin ang lugar.

Binalot ko ulit ang natirang detchi yōkan at naglakad mula sa tulay papunta sa bayan. Sunod-sunod sa tabi ng kanal ang mga daanang bato at tradisyonal na bahay na mapuputi ang pader. Gusto ko namang maglakad sa tabi ng pader na bato na tanaw ko mula sa malayo. Akala ko matatapos ang pamamasyal ko sa meryenda at mga cherry blossom, pero may napansin ako mula sa tulay na gusto ko pang tuklasin. May bago tuloy akong inaabangan sa susunod kong paglalakad sa tabi ng kanal.