Kanmuriyama Pass Sa hangganan ng mga prepektura, gugustuhin mong pagmasdan pati ang mga hugis ng kabundukan

Ang pangunahing pakay ko sa dalawang gabing biyahe ay tumingala sa mabatong tuktok sa Kanmuriyama Pass habang nagbabago ang kulay ng mga dahon sa taglagas. Nagmaneho ako mula Ariake sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong, at kagabi ay nagpalipas ako ng gabi sa isang tuluyan sa Prepektura ng Gifu. Kinaumagahan ng ikalawang araw, mula sa National Route 417 ay lumiko ako sa Tsuka Forest Road, at mula roon ay dumaan sa Kanmuriyama Forest Road. Biglang kumitid ang daan, at sunod-sunod ang matatarik na ahon at mga kurba. Sa makitid na daan paakyat sa Kanmuriyama Pass, tinitingnan ko muna sa mga salamin sa kurbada kung may kasalubong bago ako dumaan. Kahit gusto kong pagmasdan ang mga dahong nagbabago ang kulay sa magkabilang gilid, nakatuon lang ang mga mata ko sa daan. Habang papalapit ako sa Kanmuriyama Pass, kita ko naman sa gilid ng paningin na papalalim nang papalalim ang kulay ng mga puno.

Pagdating ko sa dulo ng paakyat na daang-gubat, bumaba ako ng kotse sa tabi ng batong palatandaan sa Kanmuriyama Pass. Kanina lang ay nasa magkabilang gilid ng daan ang mga dahon; ngayon, sa ibabaw ko na sila sumasayaw. Malamig na hangin ang dumaan sa paanan ko, kaya hinila ko palapit sa leeg ang kuwelyo ng coat gamit ang dalawang kamay. Paglakad ko sa ilalim ng araw, saktong-sakto sa balikat ko ang init nito.

Pagtingala ko, nakita ko ang mabatong tuktok sa likod ng bundok na nagbabago ang kulay sa taglagas. Sa hanay ng magkakapatong na bilugang bundok, iyon lang ang matulis ang hugis kaya madali itong makilala kahit mula sa malayo. Kumuha ako ng litrato gamit ang cellphone, saka ko pinagpalit-palit ang tingin sa screen at sa totoong tanawin. Mas maliit pala sa inaasahan ko ang mabatong tuktok sa litrato. Kahit palakihin ko pa iyon sa screen gamit ang mga daliri, hindi maipapakita ng litrato ang buong laki at tindi ng dating ng tanawing nasa harap ko.

Nasa hangganan ng Gifu at Fukui ang Kanmuriyama Pass. Kilala ang Kanmuriyama sa mga punong beech na nagbabago ang kulay sa taglagas at sa mabatong mga tuktok ng Oku-Mino. Tinatayang dalawang oras ang lakad mula sa Kanmuriyama Pass hanggang sa tuktok, at dito rin nagsisimula ang mga umaakyat sa bundok. Hindi ako aakyat ngayon; pinili kong magpalipas ng oras sa daanan sa bundok.

Noong 19 Nobyembre 2023, binuksan sa National Route 417 ang bagong Kanmuriyama Pass Road. May bago nang daan ngayon, pero nagmaneho ako paakyat sa lumang Kanmuriyama Pass sa paikot-ikot na daang-gubat. Halos walang dumaraang kotse malapit sa Kanmuriyama Pass; ang naririnig ko lang ay kaluskos ng mga dahon at, paminsan-minsan, huni ng ibon.

Binuksan ko ang app ng mapa sa cellphone habang nasa ilalim ng araw. Halos tumapat sa guhit ng hangganan ng prepektura ang tuldok ng kinaroroonan ko. Nasa panig ba ako ng Gifu o ng Fukui? Seryoso kong sinuri iyon: pinalaki ko ang mapa sa screen at inihambing ang lokasyon nito sa batong palatandaan. Hindi ko talaga mapagpasyahan kung alin, kaya naisip kong kalahati na lang sa Gifu at kalahati sa Fukui.

Sa pabalik na biyahe, sinundan ko ulit ang dinaanan kong ruta at nagtungo sa hintuang Michi-no-Eki, Hoshi no Furusato Fujihashi sa tabi ng National Route 303. Ipinarada ko ang kotse sa maluwang na paradahan na kasya ang 135 kotse, saka kumain ng soba na gawang-kamay sa Soba-dokoro Tetsureitōge. Dahil ginaw na ginaw ako sa hangin sa Kanmuriyama Pass, gumaan ang pakiramdam ko sa bawat subo. May shiitake croquette at pagkaing tinatawag na Yokotoku Dam Curry din daw sa hintuan. Mayroon ding Imbakan ng mga Materyal na Pangkultura ng Tokuyama, na nagpapakilala sa pamumuhay sa kabundukang ito. Busog na ako sa soba kaya hindi ko na pinuntahan ang imbakan; itinabi ko na lang ang pagbisita roon para sa susunod na mapadaan ako.

Pagbalik ko sa kotse, binuksan ko ulit ang litrato ng mabatong tuktok na kuha ko sa Kanmuriyama Pass. Akala ko maliit lang ang kuha sa bato, pero malinaw na lumilitaw ang matulis na tuktok sa ibabaw ng mga dahon. Kaya pala ako nabigo nang ikumpara ko iyon kanina: alam ko kasi kung gaano iyon kahanga-hanga sa mismong harapan ko. Tiningnan ko sa mapa ang daan papunta sa matutuluyan ko ngayong gabi sa Fukui, saka ko pinaandar ang kotse.