Kiyosato-chō, Kiyoizumi
Kaminoko-ike Sa ilalim ng repleksiyon ng gubat sa tubig, kita pa rin ang mga puno
Gusto kong tingnan hindi lang ang repleksiyon ng gubat sa tubig ng Kaminoko-ike, kundi pati ang nasa ilalim nito. Mula sa landas na kahoy sa tag-araw, makikita ang anyo ng mga punong nakalubog sa bughaw na tubig, at hindi ko gugustuhing umalis agad.
Tagpo sa tag-araw ng Hulyo. Sa landas na kahoy sa gubat, gusto kong dahan-dahang pagmasdan ang tubig na tinatamaan ng liwanag at ang mga punong nakalubog.
Tag-arawUmaga ng Hulyo
Umaga sa tag-araw, sinisilip ang ilalim ng tubig
Isang umaga ng Hulyo, nakarating ako sa landas na kahoy ng Kaminoko-ike. Isinuot ko sa ibabaw ng puting pang-itaas ang mint na blusang mahaba ang manggas at naglakad. Sumisingit ang liwanag sa pagitan ng mga puno. Iba ang lamig sa loob ng gubat sa pakiramdam kumpara sa biyahe ko kanina sa kotse.
Huminto ako sa loob ng bakod at may nakita akong mahabang punong nakalubog sa tubig. Akala ko noong una, repleksiyon lang iyon ng sanga sa pampang, pero habang tinitingnan ko, napagtanto kong punong natumba at lumubog pala. Pinagdikit ko nang bahagya ang mga palad ko habang bahagya akong yumuyuko para pagmasdan iyon.
Naaninag ang mga kalapit na puno sa ibabaw ng tubig; sa ilalim naman, kitang-kita ang bughaw na tubig at pinakailalim ng lawa. Nakakatuwang nag-iiba ang tinitingnan ko sa bawat lipat ng tingin. Bago ako kumuha ng litrato, gusto ko munang tingnan nang mabuti hanggang sa bahaging nagtatagpo ang mga puno.
Sabi raw, mga 8 digri ang temperatura ng tubig sa lawa sa buong taon. Kahit hindi ko hawakan ang tubig at pagmasdan lang ito mula sa landas na kahoy, parang bumisita ako sa gubat na may malamig na bukal. Kapag gumagalaw ang mga dahon at nagbabago ang pasok ng liwanag, iba na naman ang itsura ng punong nakita ko kanina.
Bago ako nagsimulang bumalik, huminto muna ako para silipin uli ang ilalim ng tubig. Iba ito sa paglalakbay para pagmasdan ang malalaking lawa mula sa malayo; dito, nakakatuwang tumuklas ng maliliit na hugis nang malapitan. Sa susunod kong kainan, pipili ako ng udon na gawa sa trigo ng Kiyosato para matikman ko rin ang lasa ng bayan bago umuwi.
Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.
Pagkaing kilala sa lugar
Udon na gawa sa trigo ng Kiyosato
Sa café ng Kiyōru, sentro ng impormasyon at pagtitipon ng bayan, naghahain sila ng udon na gawa sa trigo ng Kiyosato. Gusto kong isama sa biyahe sa gubat ang pagkaing gawa sa trigo ng bayan.
Mga tampok
Lawa na kita hanggang ilalim
Kita ang mga punong natumba sa napakalinaw na tubig. Akala ko noong una, repleksiyon lang iyon ng sanga sa pampang; nang tumingin akong muli mula sa landas na kahoy, nakita kong punong nakalubog pala iyon.
Liwanag ng gubat at ibabaw ng tubig
Nag-iiba ang itsura ng tubig ayon sa lagay ng panahon at liwanag. Gusto kong pagmasdan kung saang bahagi nasasalamin ang mga puno at kung saang bahagi bughaw ang tubig.
Datos ng daan at biyahe
Kiyosato-chō Kiyoizumi, Kaminoko-ike
- Pagmamaneho mula sa JR Midori Station
- Mga 30 minuto
- Pagmamaneho mula sa Paliparan ng Nakashibetsu
- Mga 60 minuto
Pagkatapos magmaneho papunta sa gubat, pahinga muna sa landas na kahoy sa tabi ng lawa.
Batay sa opisyal na gabay, mga 30 minuto ang biyahe sakay ng kotse mula sa JR Midori Station at mga 60 minuto mula sa Paliparan ng Nakashibetsu. Pagdating, bumaba sa kotse at namnamin ang tanawin ng lawa.
Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar
Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.