Pagkatapos pagmasdan ang abot-tanaw, honey soft-serve naman Pagmasdan ang mga pastulan sa Kaiyōdai sa Hulyo, saka magmeryenda

Hapon ng Hulyo, mula sa sentro ng Nakashibetsu, nagmaneho ako papuntang Kaiyōdai. Pagkaparada ko ng pulang kotse, nakita ko ang bilog na gusaling tanawan sa ibabaw ng burol. Nang mapatingin ako sa hagdan sa harap ko, gusto ko agad umakyat para makita ang tanawin mula sa itaas. Maliwanag ang langit ng tag-araw, at presko sa pakiramdam ang hangin nang itaas ko ang manggas ng blusa ko. Itinali ko sa baywang ang cardigan at naglakad paakyat sa burol.

Mula sa itaas, tanaw ko ang mga pastulan at mahahabang hanay ng mga punong panangga sa hangin. Sinundan ko ng tingin ang pagkakaayos ng mga puno na parang sala-sala, at doon ko nakita kung gaano kalawak ang lupain. Akala ko sa kalapit na damuhan lang ako nakatingin, pero dumako na pala ang tingin ko sa abot-tanaw. Sinasabing 330 degrees ang lawak ng tanaw mula sa Kaiyōdai. Gusto kong makita ang banda roon, tapos ang mas malayo pa, kaya natagalan akong nakatayo sa iisang lugar.

Pagkatapos kong magmasid, dala ang “Happy Honey Soft-Serve” mula sa café sa gusaling tanawan, bumalik ako sa paradahan. Hawak ko sa dalawang kamay ang cone; may pulot sa ibabaw ng puting soft-serve. Sa unang tikim, una kong nalasahan ang gatas, saka kumalat ang tamis. Napangiti ako. Sinasabing gawa ito sa lokal na sariwang gatas at pulot na mula sa mga ligaw na bulaklak sa paligid ng Shiretoko at iba pa. Sa wakas, natikman ko rin ang meryendang gusto ko rito.

Isa pang tikim sa tabi ng kotse. Iniindayog ng hangin ang laylayan ng puting pantalon ko pati ang mga manggas ng cardigan na nakatali sa baywang ko. Nang tanawin ko mula sa ibaba ang hagdanang inakyatan ko kanina at ang bilog na gusaling tanawan, naalala ko ulit ang lawak na nakita ko mula sa itaas. Pahinga lang ito sa biyahe, pero alam kong magiging bahagi ito ng mga alaala ko sa paglalakbay.

Pagkatapos kong ubusin ang soft-serve, tiningnan ko sa mapa kung saan ang susunod na dadaanan ko. Tinutukoy rin bilang Milk Road ang tuwid na kalsadang papunta sa Kaiyōdai. Tinawag itong Milk Road dahil dinaraanan ito ng mga tanker na naghahatid ng gatas. Pagkatapos kong namnamin ang tanawin at meryendang gawa sa sariwang gatas, lalo akong nasabik magmaneho sa paligid. Itinago ko ang mapa at bago bumalik sa kotse, muli akong tumingala sa gusaling tanawan sa ibabaw ng burol.