Magmaneho sa Hinoyama Park Lakarin ang Hinoyama Ring at namnamin ang tanawin ng kipot sa gabi

Ipinark ko ang kotse sa multi-storey parking lot sa tuktok at lumabas papunta sa daanan ng parke. Habang naglalakad, hinawakan ko ang laylayan ng jacket na nakasampay sa balikat ko. Gumuguhit ng malaking bilog ang mga ilaw. Nang una kong makita ang Hinoyama Ring, nasa harap ko na mismo ang kurbang nakita ko lang sa mga litrato, kaya napahinto ako.

Nauna nang pumunta sa tabi ng bakod ang kaibigan ko at nakatanaw sa kipot. Nang lumapit ako, nakita ko rin ang tubig at mga ilaw ng lungsod sa kabila ng singsing. May mga ilaw sa malayo, at may mga ilaw ng daan sa tabi namin. Habang pinagmamasdan ko ang dalawa, hindi ako makapagpasya kung saan pinakamagandang kumuha ng litrato.

Nang sabay na kaming magsimulang maglakad, iba na ang itsura ng mga bahaging kanina ay tila nagkakapatong kapag tiningnan mula sa ibang anggulo. Sinundan ko ng tingin ang pinagkakrusan ng dalawang singsing, saka muling humarap sa dagat. Nag-iiba ang tanawin sa bawat hakbang, kaya kahit pabalik na kami, gusto ko na naman sanang huminto.

Tinanong ako ng kaibigan ko, “Saan naman tayo titigil sa susunod?” Itinuro ko ang bahaging nasa unahan kung saan tila nagtatagpo ang mga singsing. Nang makarating kami roon, may iba na naman akong napansing mga ilaw ng lungsod. Akala ko nakapili na ako ng lugar na titigilan, pero paulit-ulit ko pala itong binabago depende sa tanawin.

Nang magpahinga kami sandali, napag-usapan namin ang fuku sashimi na kinain ko noong hapunan. Naalala ko ang gulat ko nang tikman ko ang manipis na hiwa at maramdaman kong mas firm ang kagat nito kaysa sa inaasahan ko. Sa Shimonoseki, tinatawag itong “fuku” dahil iniuugnay ito sa kaligayahan. Matapos kumain ng masarap at makakita ng ganitong tanawin sa gabi, parang bagay na bagay ang tawag na iyon.

Kahit tapos na akong kumuha ng mga litrato, matagal pa akong nakatanaw sa kipot. Mas malayo pa pala ang abot ng mga ilaw ng lungsod kaysa sa nakikita sa screen. Hinawakan ko ulit ang laylayan ng jacket ko at inisip kong iuuwi sa alaala ko ang lawak na nasaksihan ko mismo.

Sinabi naming, “Bumalik na kaya tayo,” pero hindi rin agad nagsimulang maglakad ang kaibigan ko. Kung ganoon, isa pang ikot hanggang sa bahaging nagtatagpo ang mga singsing. Pareho naming itinuro ang iisang direksiyon at nagtawanan habang sinusundan ang kurba ng mga singsing. Gusto ko pang patagalin nang kaunti ang huli naming paglibot ngayong araw.