Kastilyo ng Echizen Ōno Mula sa Inuyama, tanaw ang kastilyo at bayang nababalutan ng dagat ng mga ulap

Naglakad ako mula sa kotse hanggang sa tanawan sa panig ng Inuyama. Pagdating ko, puting dagat ng mga ulap ang unang bumungad; sa ibabaw nito, may maliit na kastilyo. Pinagdikit ko ang mga kamay ko, suot ang guwantes, sa harap ng dibdib, at gusto ko munang pagmasdan iyon nang mabuti.

Tinamaan ng liwanag ng umaga ang bubong ng kastilyo. Nababalutan ng mga ulap ang burol na may mga puno, at nakatago naman ang bayan sa ibaba. Iba ito sa inaasahan kong tanawin ng isang malaking kastilyo; kasama pala sa larawan pati ang mga bundok sa paligid.

Habang naglalakad ako, may kaunting init sa loob ng down jacket ko, pero paghuminto ako, dama ko ang lamig ng hangin sa umaga. Hinila ko palapit ang kuwelyo ng jacket at muling tumingin sa kastilyo. Magkahawig ang puti ng niyebe at ulap sa unang tingin, pero litaw na litaw ang pagkakaiba ng mga hugis.

Bago ako kumuha ng litrato, napaisip ako kung anong mensahe ang ipapadala ko sa kaibigan kong babae, ang kasama ko sa mga road trip. Maiintindihan kaya niya kapag sinabi kong nasa ibabaw ng mga ulap ang kastilyo? Sa huli, gusto kong piliin ang kuhang maliit ang kastilyo, pero kasama sa larawan pati ang mga bundok.

Kapag bumalik ako rito kasama ang kaibigan ko, gusto ko ring masdan ang kastilyo mula sa bayan. Dahil nakatago ngayon ang bayang nasa paanan nito, lalo ko tuloy gustong makita ang itsura roon. Gusto kong maranasan sa iisang biyahe ang tanaw mula sa itaas sa umaga at ang paglalakad sa bayan sa ibaba.

Pagbalik ko sa bayan, baka pumili ako ng detchi yōkan na pangtaglamig. Habang inaasam ko ang matamis na pahinga, pinagmasdan ko pa nang kaunti ang kastilyo. Maaga akong umalis, at ngayo'y gusto kong balikan sa mga litrato ang umagang ito.